Let the sunshine in

Het einde van enkele drukke weken quasi full-time on the road (and in the air) biedt zich aan: vandaag ben ik eindelijk nog eens een paar uur thuis die ik niet slapend in vul. Hoera!

Ik was wat tijd aan het verdjakken op Facebook en zag Carl Craig een interview met zichzelf delen op zijn fan-page. Carl Craig is best wel een boeiend figuur binnen de techno wereld, ie maakte een ganse hoop slow burners. Zo van die tracks die je 4 minuten tijd moet geven vooraleer ze los barsten. Faut le faire!

Onderaan dat artikel wordt vermeld welke 75-jarige man de laatste drie tracks van Craig’s dj set in Space (een van de oudste en grootste clubs op Ibiza) selecteerde: het was Pepe Rosello, de baas van Space Ibiza. Even zijn naam selecteren, rechtsklikken en van “Google doorzoeken op ‘Pepe Rosello’” doen et voila: een soortement interview met the man himself. Meest interessante vraag: what is the most difficult part of managing a club like this?

Managing the human team which on one hand needs to be inspired and creative and, on the other, have to coordinate their efforts towards a real goal without tension and in harmony.

En zoiets, dat resoneert met mij. It’s all about the people. It’s not easy, but it’s so great when the team just works graciously.

Update: Carl Craig speelt op 3 augustus op Superdiesel, een feestje in Antwerpen.

Destination Madness

Ik typ dit terwijl ik op een dakterras in Berlijn zit. Alphaville kweelt een mooi liedje in de verte. Vandaag gesproken op een conferentie. Afgelopen weekend zat ik in Keulen voor de kick-off van de organisatie van StartupBus Europe 2014. Als je een hacker, hipster of hustler bent: pre-applyen! Morgen vlieg ik terug naar La Belgique.

Donderdag vlieg ik met Brussels Airlines naar Munchen. Wat party people voor Tomorrowland gaan ophalen. Vrijdag ga ik naar Tomorrowland. Om 20u die avond ga ik poker spelen met wat maten. Zaterdag trouwt mijn neef, de eerste van mijn generatie familie. Hij is drie jaar jonger dan ik. Zondag ga ik terug naar Tomorrowland, dansen in de tunnel van Coincidence Records.

Destination Madness.

Het Laatste Interview: JL Dehaene

In Humo nummer 3846/21 – 20 mei 2014 – staat er een afscheidsinterview met Jean-Luc Dehaene, afgenomen door Mark Schaevers, foto’s door Jelle Vermeersch.

image

Opmerkelijke stukken:

De man had empathie, maar enkel voor/bij mensen die hij persoonlijk kende.

Zijn voormalig huis had een grote tuin. Een mooie foto. Maar zijn appartement aan het kanaal had een film: de vliegtuigen, schepen op het kanaal, de auto’s op de ring,… Op zijn terras had hij een groentebak van 2 m x 60 cm. Tuinieren zal een uitlaatklep geweest zijn.

Over journalisten die hem afkraakten:

Dat heb ik gehad met Francis Van de Woestyne van La Libre Belgique, die mijn tafelmanieren gebruikte om me politiek te kraken, met Sus Verleyen, met Hugo Camps – briljante schrijvers, die eens ze aan het schrijven zijn, hun pen niet altijd onder controle hebben.

Over de werkomgeving:

Toen ik in de Lambermont gekomen ben, heb ik er alle schilderijen buitengezwierd en ben ik in de kelders van het Museum voor Moderne Kunst gaan zoeken naar werken uit die periode (van Rik Wouters en Permeke, nvdr). Guy Verhofstadt heeft ze daarna opnieuw buitengesmeten, maar dat vind ik perfect koosjer: het is belangrijk dat je een personal touch hebt in de lokalen waar je werkt.

Men zou zich kunnen afvragen welke diensten de voetbalcontacten van Dehaene allemaal geleverd hebben.

En iets waar ik soms ook mee te maken heb (om dan 3u na het gesprek een aha-moment te hebben): alzheimer voor namen en gezichten.

Dat is in de politiek een enorme handicap! Je moet technieken ontwikkelen om dat te ondervangen. Met Celie op stap gaan, was voor mij de belangrijkste techniek: zij herinnert zich iedereen. Je kan mensen ook de indruk geven dat je perfect weet met wie je spreekt, terwijl dat niet het geval is: dat is dikwijls gebeurd.

Over leiderschap (en het verschil tussen hem en Verhofstadt):

Je moet verder willen gaan dan de mensen spontaan zouden willen doen, maar als je te ver gaat volgen ze niet meer.

Weten hoe ver je te ver kan gaan.

Wat we nooit zullen weten (over de helden van vandaag, in een post Koude Oorlog maatschappij):

Misschien schrijf ik op een dag nog wel eens een klein boekje met tips hoe je vandaag zou kunnen doen wat de vakbonden vroeger deden.

Het ACW moet nu een link vinden met het nieuwe middenveld, met de sociale media: ze hebben evenveel moeite als de politici om daar hun weg te vinden.

Over relaties:

Het is ook weer tekenend voor het belang dat ik hecht aan dingen samen doen, in team werken.

Er is nog wat frappant over toplonen binnen bedrijven, en dat loonlasten verlagen een verschuiving naar belastingen op roerend of onroerend vermogen met zich meebrengt. Grotendeels belastingen op het kapitaal van de werkgevers dus.

Misstappen waarvoor hij begrip kan opbrengen:

Misstappen die iemand begaat omdat hij zich bedreigd voelt.

En dan zijn we terug waar we in het begin waren: bij empathie.

Agentschap voor Ondernemen

Ik was al busrijdende naar de luchthaven (handig, zo’n rechtstreekse buslijn van uw deur naar de luchthaven) toen ik een tweet zag passeren waarin @AOndernemen werd gementioned. Ik kende de account niet, en mijn nieuwsgierigheid gebiedt mij in dat geval eens rond te klikken.

image

De bio in hoofdletters wou ik hen op deze extreem zonnige dag nog vergeven, ik klikte dus op de Volg-knop. De recommendation engine van Twitter suggereerde me onmiddellijk (voorwaar ik zeg u: recommendation engines zijn hot) een ondernemersloket in Kortrijk en een centrum voor ondernemers aan de Howest.

Een mens zou zich nog gaan vragen of er in Vlaanderen niet meer ondernemersondersteuncentra zijn dan ondernemers zelf. En wie betaalt die werknemers van die ondersteuncentra?