Antwerpen

Toen ik klein was, woonde ik in twee landen tegelijkertijd. Tijdens de werkdagen in Soest – een stadje iets voorbij Dortmund – en in de weekends reden we op en af naar Baardegem – een shithole niet ver van Aalst.

Begin de jaren ’90 zijn we fulltime in België komen wonen en verhuisd naar een iets minder klein shithole. Enkele jaren later kwam de unief er en vertoefde ik in Leuven, een provinciehoofdstad maar eigenlijk niet meer dan een middeleeuws stadje dat nooit gedaan heeft waarvoor men het begrip “ruimtelijke ordening” heeft uitgevonden: ruimte creëren. Op het Martelarenplein, de Bondgenotenlaan en het Ladeuzeplein na is alles op elkaar gepropt. Zelfs het stromend water, de Dijle, is er met moeite 5 meter breed. Net genoeg om een Fiat 500 in te dumpen. Misschien heb ik de stad nooit echt goed leren kennen, mijn kot en campus waren in Heverlee. Soit.

Eenmaal afgestudeerd was ik een stuk mobieler. Op vier wielen bolde ik naar en door Brussel, Gent, Antwerpen, zelfs Luik en Hasselt. Ik wandelde er naar feestjes en afspraakjes (meestal in de versie zonder verkleinwoord), ik zag er kleine gebouwen, lelijke gebouwen, hoge gebouwen, indrukwekkende gebouwen. Ik zag er parken en pleinen. Maar er is geen enkele stad waar dat met een zekere zin voor properheid is gemaakt zoals in Antwerpen. De delen van Antwerpen zijn ruim. Je hebt er brede lanen en brede pleinen, gebouwen met een zekere zin voor bombastiek. De Schelde is geen leiding stromend water maar een deftige rivier waaraan je kan genieten van de zonsondergang of van zondagse technofeestjes zonder dat je de stad uit moet.

Misschien verhuis ik ooit nog wel eens naar Antwerpen.

(Oh, en Jimmy, laat mij eens embedden vanop Instantwerpen!)

Het betere vingerwerk

Vrijdagavond was het dat optreden van Triggerfinger, bovenop het MAS in Antwerpen. Toplocatie, topartiesten en topgezelschap. Een klein bommetje erop en een kwart van cool en lekker “online” Vlaanderen lag ergens in het water van de Antwerpse marina.

Triggerfinger kwam er spelen op uitnodiging van Red Bull, die mannen van de gevleugelde stallion en Formule 1 en andere extreme sports. Deze keer lanceerden ze Red Bull Mobile (en en passant ook Red Bull Roofs), iets zoals Mobile Vikings maar dan op het Mobistar netwerk.

In het filmpje hieronder heb ik Helmut Lotti een hoofdrol gegeven, maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat die daar kwam doen. Famous reality tv?

Antony Arandia’s Pré-Soirée

Liefste lezer (m/v),

ik deel met u de twee laatste YouTube-video’s die ik tot nu toe gezien heb. De eerste is waarschijnlijk het debuut van ene Anthony Arandia, notoir Orlando Bloom copycat maar dan in’t Vlaams. U ziet hem en een collega in een veel te trage kortfilm genaamd Chase The Dream onderweg naar Hollywood’s stardom. En zoals elke steracteur-to-be dat gedaan heeft, leggen ook zij de weg langs publieke vernedering, reclame en porno af. Over porno gesproken, het (niet zo) spreekwoordelijke sletje van mijn lagere school doet mee als Glassex girl (haar naam kwam vandaag in me op, eventjes googelen et voilà; well online she hides).

En het tweede filmpje geeft een sfeerbeeld van Pré-Soirée in de Antwerpse Café Local. Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken.

Tabula rasa

Dan gaat ge op weekend naar een Sunparks aan zee en sjeest ge op uw gemakske de E40 af richting Oostende en krijgt ge opeens een SMS’ke met de vraaf of ge een koppel autolozen kunt ophalen aan’t station van Tien Om Te ZienBlankenberge. Soms moet men blij zijn dat een goed mens al rijdend zijn GSM bekijkt. Helaas pindakaas kwamen ze nogal tamelijk snel aan in Blankenberge, en als er één ding is wat ik toch wel vrij hard haat, dan is het wel mensen nodeloos in de kou te laten wachten op mijnentwege (ja ik doe dat vaak en ik haat mijn eigenste zelve daar wel voor). Bon, rerouten en over Brugge rijden en een beetje doorperen. Ge moet op Twitter dan niet vragen waar er camera’s staan, want de twitterpolice zegt dan dat ge ne milieuvervuiler zijt en de trein moet nemen en al zeker niet te hard moet rijden. Soms zou ik mensen de nek willen omwringen omdat ge op kleine schaal goed wilt doen voor uw maten en van die mensen dat niet moogt doen.

Mijn mobiel (de wagen, niet de Blackberry Bold 9000) zat volgepropt, daar onderweg van Blankenberge naar De Haan. In den donkere toegekomen, en gepakt en gezakt gesjoempeld over een paleke van wel 15 centimeter hoog. Ge moet niet groot zijn om schade te berokkenen. Met mijn handen vol zakken was er – vanwege de inertie van geest en lichaam – weinig steun te verwachten. Ik mag mijn neus dankbaar zijn dat mijn bril en tanden nog heel zijn! Veel meer dan schaafwonden op het tandvlees was er gelukkig niet aan.

De dag erna vind ik de beschermhoes van bovenvermelde Blackberry Bold 9000 terug in een plas water. Door vuil en nattigheid weinig bruikbaar. Het zal nooit meer goedkomen met die Bold, twee weken later was de trackball kapot, net als de q-toets en de groene hoorn. Unlocken van het scherm was niet meer mogelijk. Bye bye Bold.

Ondertussen nog een try-out van Samtex meegemaakt in Brugge. Vergezeld van Marieke, en Sofie, en Polle, en een Imke Dielen en den Andrew en nog zoveel andere toffe mensen. Plezant en ferm de moeite. Check ze maar eens uit op een festival near you this summer!

De (namid)dag erna nog half verdoofd een Barcamp in Antwerpen bijgewoond. Barcamp werd mogelijk gemaakt door de volgende gulle sponsors:

De namiddag vond ik weinig inspirerend. Veel meer dan een compleet gepikte en bijgevolg zielloze presentatie over digitale piraterij door Jan Seurinck, een crappy presentatie over advanced CSS door een of andere Spaanse eilandbewoner die in België werkte en de rant van Pietel over digitale reclame/marketing/whatever herinner ik me niet. Verkeerd gekozen dus (uit de lijst van presentaties). (ok, ik vergeet hier moedwillig de presentatie van @fotograaf over cheap travelling, enkele van zijn favoriete tools: qfly.nl, kayak.com, lowcostairlines.nl, tripadvisor.com en hotelscombined.com; en de presentaties van @DeFre en Goedles)

Twee weken geleden is onze nonkel overleden, na een lijdensweg van 2 jaar in’t rusthuis. Zware dagen, vooral voor m’n ma. Huistaken overnemen. De mis was mooi. Blij zijn dat er een structuur gelijk de katholieke kerk is. Mensen hebben soms nood aan structuur en rituelen. Veel volk, zeker voor twee jaar niet meer “sociaal” gedaan te hebben. De irrelevantie van al wat hier staat wordt nog maar eens duidelijk gemaakt.

Verdomde plicht

Het referendum is er gekomen omdat de volksvertegenwoordigers hun verdomde plicht niet gedaan hebben. En omdat ze het afschuiven van hun verantwoordelijkheid handig verpakt hebben als een cadeautje aan de bevolking, die het nu eens mag zeggen. Het is het falen van de democratie, niet het feest. En dat dreigt uiteindelijk zelfs nog een pak meer dan 800.000 euro te kosten.

Liesbeth Van Impe, Het Nieuwsblad, 7 oktober 2009