Brussels’ Museum Night Fever

Vorig weekend was er in Brussels de Museum Night Fever. Dat is een concept van de stad/plaatselijke musea waar een twintigtal musea ‘s avonds hun deuren open zetten en iedereen voor 10 euro de deelnemende musea kan bezoeken. In de musea is er vaak entertainment, zoals moderne dans en (niet zo) klassieke muziek. Voor 7 euro extra mag je ook nog naar de afterparty.

Met de kliek gingen we een vriendin verrassen die in het Coudenberg-museum muziek ging spelen, en ‘s nachts was er een feest met Âme in Silo (die sinds een jaar of twee in Brussel feesten organiseren). Ideaal moment om nog eens op hotel in Brussel te gaan. Na veel vijfen en zessen ben ik in het Novotel Brussels off Grand Place beland (wat een naam!). Inchecken, valies droppen in executive room en dan nog heel even de (best wel kleine) fitness room induiken vooraleer een zéér lekkere wafel te gaan eten. Check.

Novotel Brussels off Grand Place executive room

Wafel met aardbeien, slagroom en chocoladesaus in Brussel

Brussels Novotel off Grand Place executive room shower

Tijd voor het echte werk: op naar de Coudenberg. We hadden ons eerst vergist en waren in museum Belvue beland. Na wat aanschuiven gingen we ondergronds. Best wel interessant om zo wat te lezen over de geschiedenis van uw eigen hoofdstad. Zo van toen er nog geen democratie was. Hoe zag het leven er toen uit voor de middenklasse? Die vraag werd dan weer niet beantwoord, laat staan gesteld.

We hoorden af en toe wat mooie muziek (het moet niet altijd house zijn) en zagen wat moderne dansers raar dansen. Oh, en de blokfluit is blijkbaar een echt muziekinstrument! (Raise your hand als ge dat haatte in het middelbaar.) Daarna gingen we nog naar de Bozar wat portretten bekijken. Dat is wat anders dan selfies en snapchats maken he! (Geef toe, zo’n schilderij maken is echt wel kunst. Een selfie daarentegen…) (Ik zou eigenlijk wel eens naar die voorstelling over sultans willen gaan kijken.)

In de Silo ben ik nooit geraakt, ik was moe en wou eigenlijk het lekkere ontbijt in het Novotel niet missen. En het bed lag zo zacht! Rightly so!

Museum Night Fever in de Coudenberg

Novotel Brussels off Grand Place executive room pillow

Novotel Brussels off Grand Place

Novotel Brussels off Grand Place breakfast

Novotel Brussels off Grand Place breakfast

e3prijs_snelste_2013

Vrije meningsuiting en humor

Reclame voor Toyota die eindigt met een pa die zijn dochter afzet als ze naar het Amerikaans leger vertrekt:

Parodie voor Saturday Night Live waar een pa zijn dochter afzet als ze met IS vertrekt:

Er zijn wat mensen die niet met de parodie kunnen lachen.

Wat dichter bij huis: Peter Sagan knijpt in 2013 in de poep van een bloemenmeisje (en verontschuldigt zich daarvoor):

De organisatoren van de E3-prijs 2015 verwijzen met een kni(j)poog naar bovenstaand accident in een spandoek (maar bergen die plannen al gauw op omdat het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen met een rechtszaak dreigde):

e3prijs2015_kont

Het moet gezegd dat ze bij de E3 wel vaker controversiële spandoeken (laten) maken. Zo was er al het bloemenmeisje Germaine, en eentje met Gaëlle (die toen net in de Playboy gestaan had) waarmee hun vorige sponsor KBC niet echt kon leven.

e3prijs_loh_germaine_e3_prijs__2__2

e3prijs_2013_kinderen

e3prijs_snelste_2013
e3prijs_gaelle_2011

De reactie van het voorzitter van het organiserend comité in 2011, nadat sponsor KBC vond dat de affiche niet kon:

Ons opzet is geslaagd: iedereen heeft onze affiche gezien. De E3 staat er nu al.

Zo gaat het dan, met reclame.

Leestips:

  1. Streisandeffect
  2. Thought police (laat ons eerlijk zijn: niet enkel de overheid speelt thought police maar iedereen binnen onze maatschappij heeft blijkbaar het recht om geschoffeerd te raken)

Waterblack-out aka lachen met Schauvliege

Hahaha, een waterblack-out! Waar komt die Schauvliege toch mee af!

Zo gaat dat dan, op Twitter. Een minister met een kabinet en administratie achter haar dat doorheeft dat er misschien iets fundamenteel op til is. Om nog maar te zwijgen van het Rekenhof, een van België’s oudste en veruit meest onafhankelijke instellingen (enfin, denk ik toch).

Op 16 december publiceerde de Nederlandse kamer van het Rekenhof namelijk een rapport over de “zorgwekkende” grondwatertoestand van Vlaanderen. Samenvatting:

Het Rekenhof onderzocht hoe de Vlaamse overheid de instrumenten grondwatervergunning, grondwaterheffing en grijswaterbesluit inzette voor de verbetering van zijn zorgwekkende grondwatertoestand. De overheid voerde de daaraan verbonden maatregelen traag uit en bedong bij Europa uitstel. Het vergunningenbeleid lijkt vruchten af te werpen, maar geldt niet voor alle grondwaterwinningen en biedt juridisch onvoldoende zekerheid. Ook de heffing zorgt sinds 2010 stilaan voor een betere afstemming op de kwantitatieve toestand van de grondwaterlichamen. Het grijswaterbeleid ten slotte kende weinig succes. De drie instrumenten verminderden het grondwaterverbruik vooral in het meest kwetsbare Sokkelgebied.

Ondertussen zitten ze in Sao Paulo zonder water.

The idea of South America’s biggest metropolis, home to 20m people, lacking something so basic seems fanciful. Yet shortages this year have forced schools to suspend classes and restaurants to shut in smaller towns across São Paulo state, where a fifth of Brazilians live and a third of GDP is produced. For months taps in some neighbourhoods of the state capital itself have run dry, especially in the small hours. Unless the rains are unusually bountiful, a disaster looms in 2015.

Misschien toch maar iets minder met la Schauvliege lachen?

Monkey See Monkey Do

Eigenlijk was gisteravond best wel een leuke avond. Ik was op bezoek bij Newsmonkey om hun één-jarig bestaan te vieren, true startup style in Brussels Valley. Een blij weerzien met Gelerobbie ook, een van de meest open en wijze mensen die ik ken. Hij bracht me in contact met de grootste investeerder achter Newsmonkey. Een zeer interessant gesprek, zo eens praten met een Zeer Rijk Iemand. You had to be there.

Bij Newsmonkey geloven ze dat ze de leeftijdscategorie 18-34 (ofzoiets) het best kunnen benaderen. Met lijstjes, memes en kwaliteitsjournalistiek. En technologie om het te staven. En ze doen research.

Bij Newsmonkey geloven ze in zichzelf.

DSC_0645

Heft in eigen handen

Baas: “Aja, kabout, half januari gaan de grote bazen de objectieven voor 2015 beschrijven.”

Boskabout: “Ah, dat is goed. En kunnen wij daar zelf ook op wegen?”

Baas: “Ja, volgende week moet ik mijn voorstellen doorgeven en dan beslissen zij maar wat ze meepakken he. Als ge wilt dan zitten we deze week eens samen om te sparren.”

Laat ge uw moeke uw bokes snijden, of doet ge het zelf?

DSC_0645

One-on-ones & managing people

I was just reading Ben Horowitz’ chapter One-on-ones from his quintessential book The Hard Thing About Hard Things and it’s reassuring to find out I’ve been doing the same thing during the past year.

The thing about books is they formalize what you already know or are doing. In case you didn’t know it yet, then there’s an opportunity to learn. Win-win!

I do one-on-ones quite irregularly, just to make sure they don’t seem obligatory. Here are the questions Horowitz listed in his book:

  • If we could improve in any way, how would we do it?
  • What’s the number-one problem with our organization? Why?
  • What’s not fun about working here?
  • Who is really kicking ass in the company? Whom do you admire?
  • If you were me, what changes would you make?
  • What don’t you like about the product?
  • What’s the biggest opportunity that we’re missing out on?
  • What are we not doing that we should be doing?
  • Are you happy working here?

It’s important to realise an effective one-on-one requires the manager to act as an active listener, i.e. you’re making bottom-up happening.

On the future of work & high potentials

Genuanceerde verslaggeving: soms is het moeilijk, soms is het makkelijk en vaak is het frustrerend. Getuige deze tweet van Dorien waarin ze opmerkt dat journalisten en vooral hun experts het soms niet goed weten.

Dan zit je daar en denk je nobody knows.

My two cents: vaste contracten en freelancers blijven naast (maar vooral mét) elkaar bestaan. De vaste contracten zorgen voor de stabiliteit, de freelancers voor de flexibiliteit die een werkgever nodig heeft om zijn producten en diensten te kunnen aanbieden.

En dan is er in De Morgen een reeks gestart over high potentials. Ze hebben een vent van 28 uit Charleroi gevonden en die man is ontsnapt en bij McKinsey beland, een consultancy boite waar je 80 uur per week werkt, en op kosten van de werkgever in Amerika een cursus public policy is gaan volgen. Hij wilt graag iets terug doen voor de maatschappij en vindt dat Charleroi de echte wereld is. Zo zijn er nog wel een paar high potentials te vinden.

Bijvoorbeeld huppeltrutjes die 14.000 euro aan Vlerick geven en hopen daarmee wat HR-babeste  impressen om de deur van een farma-reus open te krijgen om daar met wat budgetten te gaan spelen. Alleen jammer dat ze een paar weken later haar kar draait en een doctoraat wilt gaan doen en dan nog eens een post-doc in de States. 10 jaar later: nog steeds geen deur opengekregen.

Diploma’s openen misschien een deur in België, maar hogerop geraak je alleen door te werken, vooral met uw ellebogen. En met wat geluk van de juiste mensen op de juiste plaats te kennen.

Hopelijk passeert De Morgen bij Ellen van LN|Knits, die stelt tenminste wat ouw mekes in Peru aan het werk waardoor hun levensstandaard verhoogt. Dát is impact op de wereld.