Viceland Launch Amsterdam 23 februari 2017

Die keer dat we naar Amsterdam reden

Reizen is tof. Ge komt dan al nekeer ergens anders en dan apprecieert ge uw eigen land een beetje beter. Allez ja, “eigen land”, precies alsof ik het voor het zeggen heb in la petit Belgiqueske het sjiekske.

Soit, soms is het ook omgekeerd: de Nederlandse radiozenders zijn veel matuurder dan wat we in België hebben. Enkele weken terug reden we naar de launch party van zender Viceland in Amsterdam (kanaal 21 op Telenet, geen idee of ze op Proximus te vinden zijn). Uiteraard was er veel file onderweg dus van de launch hebben we weinig mee gekregen maar de party was er wel. Een zalig weerzien met de Peter van Social.Lab (they’re hiring! ne social creative!) en zijn madame. En een zalig weerzien met gratis drank obviously (hoera voor hotels om de hoek!). En de dag erna een lekker Nieuw-Zeelands/Braziliaans ontbijt bij Bakers & Roasters, yummie! (Alleen jammer van het moeten aanmelden en een kwartier moeten wachten, damn hipsters!)

@vicelandbe launch

A post shared by boskabout (@boskabout) on

Viceland is de tv-zender van Vice en dus kwaliteitsvolle tv over mensen in de rand van onze maatschappij, het leven zoals het niet voor u of mij is. En dat is interessant. Kwaliteitsvol, want het camerawerk en de editing is beter dan wat je te zien krijgt op vier of op Sporza wielerjaaroverzichten. Ik zeg het maar!

Maar dus: op reis gaan betekent dat je meer kan appreciëren wat je leuk vindt aan je eigen kutland. En ook beter ziet hoe crappy sommige dingen zijn. Zoals de radio dus. Ik erger me al jaren aan het interview-niveau op StuBru (ik denk dat het begonnen is bij Siska), en sinds kort ook aan dat van de Vandaag-presentatoren op Radio 1. Dan zit ik in mijn auto en roep ik van “maar dat moet ge niet vragen, stomme koei, dit hier is een betere vraag!” Bij wijlen zou ik durven denken dat Koen Fillet de enige is die nog iet of wat pertinente vragen durft te stellen. Wij reden door Nederland op een vrijdagnamiddag en waren onder de indruk van wat we hoorden op zowel 3FM als – als ik het mij goed herinner – Radio 2. Wat een maturiteit!

Brussels’ Museum Night Fever

Vorig weekend was er in Brussels de Museum Night Fever. Dat is een concept van de stad/plaatselijke musea waar een twintigtal musea ’s avonds hun deuren open zetten en iedereen voor 10 euro de deelnemende musea kan bezoeken. In de musea is er vaak entertainment, zoals moderne dans en (niet zo) klassieke muziek. Voor 7 euro extra mag je ook nog naar de afterparty.

Met de kliek gingen we een vriendin verrassen die in het Coudenberg-museum muziek ging spelen, en ’s nachts was er een feest met Âme in Silo (die sinds een jaar of twee in Brussel feesten organiseren). Ideaal moment om nog eens op hotel in Brussel te gaan. Na veel vijfen en zessen ben ik in het Novotel Brussels off Grand Place beland (wat een naam!). Inchecken, valies droppen in executive room en dan nog heel even de (best wel kleine) fitness room induiken vooraleer een zéér lekkere wafel te gaan eten. Check.

Novotel Brussels off Grand Place executive room

Wafel met aardbeien, slagroom en chocoladesaus in Brussel

Brussels Novotel off Grand Place executive room shower

Tijd voor het echte werk: op naar de Coudenberg. We hadden ons eerst vergist en waren in museum Belvue beland. Na wat aanschuiven gingen we ondergronds. Best wel interessant om zo wat te lezen over de geschiedenis van uw eigen hoofdstad. Zo van toen er nog geen democratie was. Hoe zag het leven er toen uit voor de middenklasse? Die vraag werd dan weer niet beantwoord, laat staan gesteld.

We hoorden af en toe wat mooie muziek (het moet niet altijd house zijn) en zagen wat moderne dansers raar dansen. Oh, en de blokfluit is blijkbaar een echt muziekinstrument! (Raise your hand als ge dat haatte in het middelbaar.) Daarna gingen we nog naar de Bozar wat portretten bekijken. Dat is wat anders dan selfies en snapchats maken he! (Geef toe, zo’n schilderij maken is echt wel kunst. Een selfie daarentegen…) (Ik zou eigenlijk wel eens naar die voorstelling over sultans willen gaan kijken.)

In de Silo ben ik nooit geraakt, ik was moe en wou eigenlijk het lekkere ontbijt in het Novotel niet missen. En het bed lag zo zacht! Rightly so!

Museum Night Fever in de Coudenberg

Novotel Brussels off Grand Place executive room pillow

Novotel Brussels off Grand Place

Novotel Brussels off Grand Place breakfast

Novotel Brussels off Grand Place breakfast

Going the extra (s)mile

Halverwege juli mocht ik voor de eerste keer in mijn leven in business class vliegen. Het was met Brussels Airlines te doen, in het kader van hun party flights die ze voor Tomorrowland hadden ingelegd. Sommige vluchten waren speciaal ingelegd, met extra capaciteit en een DJ. Vrij uitzonderlijk dus. Het eten was iets specialer, de beenruimte een pak groter en de stinkende vetzak zat niet tegen jou maar een halve meter verder. Je kan je zetel kanten naar bed-vorm (pro-tip: niet doen als je een deur groot bent) en kijken naar een megagroot scherm. Pretty nifty! (Op deze vlucht was er geen stinkende vetzak te bespeuren.)

Nu, het allerbelangrijkste blijft toch wel het cabinepersoneel.

Machines rarely create vibes, people do. A smile goes a very long way.

DSC_0024

DSC_0048

DSC_0049

DSC_0056

DSC_0089

DSC_0147

 

Destination Madness

Ik typ dit terwijl ik op een dakterras in Berlijn zit. Alphaville kweelt een mooi liedje in de verte. Vandaag gesproken op een conferentie. Afgelopen weekend zat ik in Keulen voor de kick-off van de organisatie van StartupBus Europe 2014. Als je een hacker, hipster of hustler bent: pre-applyen! Morgen vlieg ik terug naar La Belgique.

Donderdag vlieg ik met Brussels Airlines naar Munchen. Wat party people voor Tomorrowland gaan ophalen. Vrijdag ga ik naar Tomorrowland. Om 20u die avond ga ik poker spelen met wat maten. Zaterdag trouwt mijn neef, de eerste van mijn generatie familie. Hij is drie jaar jonger dan ik. Zondag ga ik terug naar Tomorrowland, dansen in de tunnel van Coincidence Records.

Destination Madness.

Achterhaald

Test-Aankoop (met koppelteken, zo blijkt) haalt weeral eens met de vingers in de neus het nieuws: gratis apps zijn een geweldig lek voor privacy-gevoelige gegevens van u en ik. Met z’n allen geven we namelijk heel wat apps toegang tot de adresboeken van onze telefoons, tot GPS-chip, tot de gyroscopen (nieuwe activity in Moves: een vluggertje), tot de microfoon (amai gij hijgt wel lang na uw jog-beurt) en tot de foto’s. Al de data die die apps zouden kunnen kunnen vergaren, zouden volgens Test-Aankoop wel eens kunnen doorverkocht worden aan adverteerders die Facebook of Google als ad-platform gebruiken. Nou moe.

Laten we vooral zwijgen over alle wedstrijden die georganiseerd worden door (niet alleen de) Vlaamse kranten, over enquêtes als je naar een conferentie gaat, over… Die komen, net als de apps van hierboven, met kleine lettertjes hoor!

Eerder vanavond zag ik wat reclame voor hotels in Barcelona (voor een trip in juni), maar ik had mijn logies al afgelopen weekend geboekt. Achterhaalde reclame dus. Ik ben dan maar snel wat hotels gaan zoeken op booking.com, maar dan voor Bilbao ergens in september of oktober. Twee websites later was Google Ads al mee en moet ik dus zelf niet 3 avonden op booking.com tijd verdjakken maar kan ik het vinden van een cool hotel aan het “toeval” overlaten.

Video Playlists for Computing for Data Analysis

A while ago I followed Coursera’s Computing for Data Analysis MOOC (by Roger Peng), which was more of an intro to R programming than abstract computing. Below are the four YouTube playlists (one playlist for each week).

Disruptie

(Ik schrijf deze tekst terwijl ik eigenlijk zou moeten bezig zijn met het uitschrijven van een volgende iteratie van het data science platform op’t werk.)

Bart De Waele schrijft op zijn blog over het digitale ijzeren gordijn opgeworpen door de Belgische Rechterlijke macht die innovatie hindert/zou hinderen. En hij maakt en passant wat reclame voor Heaven Can Wait, een (fantastisch) ecosysteem van de Cronos Groep dat digitale disruptie brengt. Misschien hebben we eerder wat disruptie nodig in de analoge wereld? Misschien moeten we beseffen dat digitale disruptie soms met analoge disruptie komt en dat anno 2014 nog steeds niet iedereen sterk, slim en/of flexibel genoeg is om zich aan te passen aan de toekomst die ons voorbij vliegt en dat voor die mensen dus safeguards geplaatst geweest zijn. Dat de focus van een startup als Uber ligt bij het veranderen van de wereld (duurdere huur van transport met wat klasse; ook al rijdt UberPOP je rond met een Citroën C3) terwijl de focus van de overheid ligt bij het beschermen van zijn ganse bevolking. Gesimplifieerd scenario:

  1. Disruptive entrepreneur komt in een markt wat innoveren.
  2. Andere spelers in de markt gaan failliet.
  3. Overheid betaalt meer werkloosheidsvergoedingen totdat de andere spelers een andere markt gevonden hebben.
  4. Disruptive entrepreneur klaagt dat hij te veel belastingen moet betalen.

In een opiniestuk voor Data News schrijft hij dan weer dat offline retailers geen schrik moeten hebben van de digitale disruptie die online retailers als Amazon, Bol en CoolBlue brengen. Ik wacht ondertussen bang af op de reactie van krantenwinkels, het Verbond van Snoepverdelers en de Handelsrechtbank van Mechelen op de komst van online disruptor snoepwinkeltje Zoet. Zouden ze popcorn verkopen?

(Wat mij betreft krijgt niemand steun, en hoeven startups zich te focussen op sales in plaats van subsidies. You don’t need to be subsidized nor funded with venture capital. En zorgen we ervoor dat mensen goed opgeleid zijn/kunnen worden om iets te kunnen betekenen voor potentiële klanten. Maar goed, ’t is allemaal zo simpel niet. En ik heb niets van mezelf om reclame voor te maken, sorry. Tenzij ge een dj zoekt.)