Sanity Check

Stel: je bent 25 jaar en je woont nog bij je ouders (aja, ge zijt ne nerd of ge zijt het niet he) maar je wilt er vanonder muizen. Je haalt het in je hoofd van direct een huis te willen kopen in plaats van je geld weg te gooien aan huur. Je hebt geen zin om een appartement te kopen omdat die ondertussen ook al schandalig duur zijn. Je kijkt uit naar een villa (een villa als in “vier gevels”, en niet als in “een kast van een villa”). In de vijfentwintig jaar die je al rondkruipt en -loopt op deze voor-bol-doorgaande hoop materie heb je geleerd dat je verdomd veel geluk moet hebben met je buren: je gaat dus op zoek naar een huisje dat nogal ver van een volgend huis staat. En liefst nog in de regio van je werk (aja, we gaan geen twee uur per dag in de file staan omdat onze snuggere beleidsmakers uit veiligheidsoverwegingen verkeersremmers ingeplant hebben).

Tot zo ver de eisen. Als je dan effectief gaat kijken op de markt, dan stel je vast dat die huisjes weldegelijk te vinden zijn. Helaas zijn ze nogal overpriced. Je mag al gauw 500.000 euro neertellen. En als het verkocht wordt op openbare verkopen, en er zit toevallig een hoop grond aan die in woonuitbreidingsgebied ligt, dan mag je al aan > 600.000 euro beginnen denken. Ik vraag me af wie dat kan betalen.

Maar stel dat je geluk hebt, en iets tegenkomt van rond de 300.000 euro. Dan moet je dat als snotaap nog gefinancieerd krijgen. Er van uitgaande dat de ouders geen bijdrage doen, dan mag je – aan de huidige intresten voor 20 jaar – maandelijks al gauw 1.700 euro neerleggen (sowieso meer) om de woonlening af te betalen. Voor een grootverdiener als ik (komt met het diploma *kuch*) blijft er dan nog amper enkele 100 euro over om te voorzien in eten, drinken, transport, vrijetijdsbesteding. Alleszins niet genoeg om echt mee rond te komen als je single bent. Kinda depressing…

PS: hulpvaardige dames mogen zich in de comments melden, of bij Imke Dielen of (bijvoorkeur) via mail 🙂