Zondagsrijders

Ik waagde me zonet nog eens op de baan en FUCKING HELL wat voor een djoempeleirs zijn wij toch allemaal? 40 km/u rijden waar je er 50 mag, 90 op een autostrade en als je dan eindelijk op het linkervak geraakt en braaf – ik zeg maar wat – 133 km/u zit te cruisen dan komt er ne Mercedes aan 150 aangevlogen.

Fietsterrorisme

Ik zal al ver duizend kilometer van en naar mijn werk gefietst hebben (remember the car crash I conveniently walked away from back in August?). Het grootste deel daarvan gebeurt op een fietspad. Een fietspad, dat is een stuk van de weg voorbehouden voor fietsers. Denk ik.

Soms ook voor wagens die iets moeten lossen of geen parking vinden, of van de parking af willen rijden maar dat niet kunnen omdat niemand hen doorlaat op straat. En dan moet ik in de remmen (ergerlijk, want ik doe een _fysieke_ inspanning om eigenlijk zo snel mogelijk thuis of op mijn werk te geraken) of een ontwijkingsmanoeuvre doen (en dat is gevaarlijk maar soms ook wel leuk).

En dan zijn er de voetgangers die zich op het fietspad begeven. Meestal omdat er geen echt voetpad is, maar er zijn er ook die denken dat het fietspad ook telt als voetpad. Mij niet gelaten, maar dat ze toch minstens de oren op hun hoofd gebruiken. Ik denk dat ik veruit elke dag als een zot met mijn bel zit te rinkelen, van kilometers op voorhand (bij wijze van spreken, ajaaa), en dat die dove, instinctloze apen dat pas horen als ik op 5 meter van hun ben. Het verbaast mij dat “plotseling” voorbijrijdende fietsers nog niet in de hartaanvaloorzakenstatistieken zijn beland.

Niet dat ik zelf de regels zo heel mooi naleef hoor.

Ik fiets zonder helm (ik zit al 3 weken te zeggen dat ik er eentje moet gaan halen), wat niet zo verstandig is om het autoverkeer op vol vermogen te overleven. Op een ochtend volgde ik een rond punt (waar strikt genomen de fietsers voorrang moeten verlenen aan de auto’s, er staan zelfs haaietanden, maar de auto’s zien die haaietanden niet en stoppen dan) alwaar een Oostblokker (zo zag hij er toch uit ^^) kwam opgereden terwijl hij naar zijn vrouw en kleine aan het kijken was in de wagen. Als fietser is het dus belangrijk van oogcontact te houden.

Of dat pas aangelegde kruispunt waar de lichten verkeerd afgesteld staan, en de fietsoversteekplaatsen op niets trekken, en ik mij heel even als auto gedraag en zo veel sneller aan de juiste kant kan komen.

Of dat minder pas aangelegde kruispunt waar “ze” vergeten zijn van aan de rechterkant van de weg een fietsoversteekplaats te schilderen, maar wel een zebrapad. Als ik daar dus oversteek, en een afdraaiende auto rijdt mij aan, dan ben ik ongetwijfeld in fout. Maar’t is dat risico nemen, of stoppen, oversteken naar de linkerkant, daar oversteken volgens mijn richting, en terug oversteken naar de rechterrijkant. Don’t wanna do that.

Maar op zich vind ik het nog wel plezant dat fietsen. Ik denk dat ik op die twee maand toch een paar kilo’s kwijt ben geraakt, hoera!