I know from nothing

Er zijn zo van die dingen die ik mij afvraag. Daarnet, tijdens het opstijgen vroeg ik me af of zo’n stewardess (m/v) ooit tijdens de safety briefing te hard aan het koordje van zijn safetyjacket heeft getrokken. Ik denk dat ik het straks ga vragen aan één van die stewardessen.

Terwijl ik dit schrijf is het vliegtuig wat aan het schuddebuiken. De lucht is onrustig en ergens vrees ik dat het niet zal ophouden als we landen. Zonder glazen bol moet een mens afgaan op z’n buikgevoel. Gelukkig heb ik een grote buik.

Tijdens het dinner gisteravond in restaurant Carpe Diem Lounge Club waren er drie jongedames die nek- en hoofdmassages uitdeelden. Ik heb geprobeerd van wat op te letten zodat ik wat nieuwe technieken kon leren en die voor mijn persoonlijk profijt later kan gebruiken. Het zit hem allemaal rond de ellebogen! Zouden er luchtvaartmaatschappijen zijn waar de stewardessen (m/v) ook zo’n massages geven?

Wat ik me ook nog afvraag: hoe komt het dat Apple 3rd party suppliers het zo moeilijk maakt om niet-Apple producten te laten samenwerken met de producten van die 3rd party suppliers? Philips belichtte gisteren enkele producten van hen, en bleek dat je bijvoorbeeld speakers had van 800 euro die dan via Apple’s AirPlay rechtstreeks van je Mac of iPhone liedjes konden afspelen. Wat je niet kon doen met die speakers van 800 euro was liedjes afspelen van je Android devices. Dito voor hun SoundHub: die heeft een iPhone-dock, maar vergeet het om iets af te spelen van een BlackBerry of Android, of godbetert: een Nokia. Apple laat gewoon niet toe dat bedrijven als Philips of Bose producten maken die ook niet-Apple devices (uit de mobile markt) als bron kunnen gebruiken.

Gelukkig is er een alternatief en dat is Philips’ Streamium technologie. Op basis van dingen als DLNA en UPnP (Universal Plug n Play) die u waarschijnlijk niet interesseren (tenzij u voor uw plezier het Staatsblad leest) kunnen niet-Apple devices met de juiste on-board geavanceerdheid ook streamen naar Philips speakers (via een centraal systeem). Dat zijn dan wel andere modellen met een minder hip design. Ze kosten wel ook nog 800 euro, dat dan weer wel.

U leest het al, da’s allemaal oeverloos complex en voor niks nodig. ’t Is ondertussen al meer dan twee maand 2011 en dan nog laat de industrie zich vangen aan peperdure standaarden en vendor lock-ins. Of de consument laat zich daaraan vangen, dat kan ook.

Een gelijkaardig probleem is er met TV’s. Die kunnen allemaal hoe langer hoe meer op’t internet en dan is’t wel logisch dat uw tv YouTube filmkes kan afspelen, maar da’s dan buiten de waard gerekend: “access to the full catalog” bij Smart TV modellen van Philips betekent dat je toegang hebt tot alles behalve de dingen die gegeoblockt zijn door de content owner. Ik ben vergeten te vragen of zoekresultaten op de TV die gegeoblockte video’s eruitlaten, of u toch nog een “This video is not available in your country.” in uw gezicht gooien.

En dan zwijg ik nog over de medewerking van Telenet en Belgacom: zo’n fancy Smart TV enabled tv van Philips kan dan wel (single tuner) opnemen, gaan die twee monopolisten dat wel plezant vinden dat je hun digicorder niet meer nodig hebt?

Maar ondertussen weet ik toch al dat die demonstratieveiligheidsvesten geen gashouders hebben zodat die niet per malheur kunnen opgeblazen worden. Maar plezanterikken van de crew durven wel eens zo’n gashouder te steken in de demonstratieveiligheidsvesten van de bleukes.

Hautain & mediocriciteit

We zijn geland en toegekomen in Hotel Hesperia, een vijfsterrenhotel ergens in Barcelona, ergens tussen de luchthaven en het centrum. De Hesperia Tower is groot, wel minstens 22 verdiepingen hoog. De lift roep je via een (capacitief en dus niet zo responsief) touchscreen waarop je het gewenste verdiep ingeeft. Het scherm toont dan welke van de vier liften je moet nemen. Innovatie maar geen perfectie.

Er werd gegeten. Gezien onze laattijdige aankomst konden we niet meeëten met de rest van de groep. Ook al werden er enkele tafels vrijgehouden in het hotelrestaurant, we mochten van het personeel niet meer mee. Geen erg, onze lieftallige gastvrouw nam ons mee naar de lobby alwaar we konden kiezen uit de kaart. Keuzeverlamming leidde naar de Tower Burger die zijn naam waarmaakte. De keuze van Jan leidde me naar rode wijn, een drank die ik stillekesaan wel kan appreciëren. Het dessert (chocoladetextuur met rode vruchtensmurrie) smaakte alvast beter dan wat de groep te eten kreeg (iets met chocolade, peer en nog iets anders).

Op de kamer staat een iPod-dock annex radiowekker van Philips. Zo’n nieuw model is alvast moeilijker in te stellen dan mijn 15-jaar oude radiowekker, maar goed, het is toch gelukt met ergens wat langer op te duwen dan ge nodig zou achten.

Zo’n vijfsterrenhotel, dat is traag draadloos internet, witte pantoffels en een badjas die twintig maten te klein zijn, een tv in de living en een HD tv in de slaapkamer, zodat ge in stereo LD blijkbaar naar gratis Lesbian Spank Inferno 5 kunt zien.