Poke Me

“poke me” werd daarstraks mijn Facebook status. Al gauw kreeg ik van muzikale wegwijzerheld ArdiXIV de link naar Adonis – The Poke als comment.

YouTube is als Wikipedia, maar dan minder droog. Drie keer liet ik mezelf doorklikken vanaf hier. Ik ken mezelf onderhand een beetje. De eerste klik bracht me naar Lil Louis – Jupiter. Lil Louis, dat is die van house-classic French Kiss (link naar de U.S. Mix, lichtelijk anders dan het origineel, added vocals en hier en daar een stille sax ofzo in de achtergrond en ik zou zelfs durven zeggen dat het orgasme intenser klinkt). Ja, als ge zo’n schijf maakt, dan laat ge wel een indruk na. Eerst Jupiter, daarna French Kiss.

De volgende klik was op Green Velvet – Preacherman. Nog zo’n klassieker die te veel vergeten wordt. Green Velvet, dat is voor mij de meneer van Answering Machine (met catchy “I don’t need that shit”; moest ik een betere versie gevonden hebben, dan zou ik er wel naar gelinkt hebben hoor), Flash (“Camera’s ready, prepare to flash!”), Shake & Pop (“My body starts to jack like in 1984”) en natuurlijk ook La La Land (video werd blijkbaar geproduced door iSpy uit België!).

De derde klik was naar Fat Cow – Acid Poke (City Mix). Een beetje een rave schijf. Iets hoger tempo, redelijk wat energie. Voldoende voor mij.