Vooruitgang – Ghent Web Valley

Zaterdag was ik in Gent voor de Red Bull Music Academy sessie met Retro/Grade en Fredo en daarna voor Avenue L/Tokio Disco met dezelfde en nog wat andere heerschappen als dj (waar zijn die vrouwen in dat genre trouwens?). Wegens omstandigheden rond 20h geparkeerd in een overvolle Sint-Michielsparking (we moesten wat aanschuiven bij het binnenrijden) en rond 5h ’s ochtends teruggekeerd om op de parking vast te stellen dat de wagen naast mij bij het openen van z’n passagiersportier in mijn koetswerk een deuk(je) heeft achtergelaten. Plezant is anders, mijn wagen is nog maar 5 maand oud en omnium vooralsnog wat onbetaalbaar (gezien mijn jeugdigheid zou het neerkomen op 1600 euro ofzo).

Zodus, deze avond (4 dagen later ja) toch maar elektronische aangifte gedaan via ePol.be. Drie uur later had ik al telefoon van de Gentse politie met de mededeling dat het toch niet echt klacht tegen onbekenden was omdat ik kon zeggen dat het om een grijze Mercedes ging en dat ik dus eens bij mijn eigen wijkpolitie een oldskool analoge verklaring mag gaan afleggen. Da’s weer anderhalf uur tijdsverlies, want ze gaan nooit die 9 uur aan camerabeelden (ze moeten eigenlijk twee camera’s bekijken om te weten welke grijze auto’s er allemaal zijn weggereden, dus 18 uur) bekijken voor iets wat 300 euro kost.

Over Base

Ik ben een BlackBerry gebruiker. Bij Base. Met een BIS abonnement. Op hun abonnementspagina lees je dit:

Dankzij BlackBerry® Internet Service ontvang je meteen je e-mails en surf je in alle vrijheid met je BlackBerry®.

Waarom ik dan met mijn één jaar oude BlackBerry geen YouTube filmpjes kan afspelen in de YouTube app is me een raadsel. Op zich geen groot gemis, maar ik heb daar wel recht op en zou dat toch eens willen bekijken. Op naar de Base helpdesk (nummer 1999 voor de Base-klanten). De toetsen die je dan moet indrukken om op de juiste plaats terecht te komen zijn vermoedelijk 114130. Dat weet je na iets meer dan twee minuten luisteren naar een robotmonoloog.

Na 15 minuten 50 seconden aan het lijntje gehouden geweest te zijn, ben ik te weten gekomen dat ik om YouTube te kijken een apart pakket genaamd “Data” nodig heb (geloof ik niets van, it must be a provider thing). Voor 50 megabyte per maand zou ik dan 5 euro moeten dokken, voor 500 megabyte per maand zou ik 10 euro moeten neerleggen. Wijselijk maar niet gedaan, I mean, ’t is absurd dat je betaalt voor internet “in alle vrijheid” maar toch geen YouTube kan bekijken. Marijke ging me toch de instellingen doorsms’en en wie weet lukt het zo wel via de YouTube app.

Ik heb haar niet geconfronteerd met de vrijheid-quote van hierboven, maar heb haar wel een goed weekend gewenst. Godmiljaar.

Onderhouden

Ergens in november of december 2010 vertelde mijn fietsenmaker me dat de kogellagers in de as van m’n achterwiel versleten waren en niet meer deftig afgelijnd konden worden.

Volhardend in mijn boosheid (nou ja) werd ik vandaag getuige van wat te gebeuren stond: bij het optrekken aan een rondpunt zei er iets “krak” en was mijn wiel met geen stokken meer vooruit te krijgen (er stak er precies één in het wiel).

Wie niet horen wil, zal voelen.

wiel-as

Het stinkt daar

Ik hoop dat de VRT haar versie van de nota Vande Lanotte rechtstreeks van de sp.a politicus gekregen heeft in plaats van via een lek. Al vrees ik ervoor, want de RTBF heeft het ook maar gepikt van De Redactie.

Ge zou die apen van politici toch een goed pak slaag geven he…

Communication communication communication

Begin augustus had ik een auto-ongeluk. Omdat het niet onmiddellijk duidelijk was of het een totaal economisch verlies was, heeft het tot 1 september geduurd vooraleer ik mijn nummerplaat ter schrapping heb teruggestuurd naar de DIV (FOD Mobiliteit en vervoer).

Half september komt de rekening van de verkeersbelasting in de brievenbus. (Mijn vervaldatum is 1 augustus en die sturen die afrekening altijd anderhalve maand te laat.) Die van de belastingen (FOD Financien) rekenen mij een vol jaar aan (van 1 augustus 2010 tot 31 juli 2011). Een beetje te veel, dus ik bel naar de lieve mensen daar, doe mijn verhaal en twee minuten later (no kidding!) krijg ik de mededeling dat ik nog maar 14,08 euro moet (van 1 augustus 2010 tot 1 september 2010). Zo gezegd, zo gedaan, en ’s avonds doe ik mijn overschrijving.

We zijn nu iets meer dan twee maand verder en ik krijg van mijn lokaal belastingskantoor een rekening voor het openstaande saldo (voor alle duidelijkheid: minus die 14,08 euro die ik al betaald had)…

Ik denk dat er iemand iets vergeten af te sluiten is. En dus mag ik morgen opnieuw bellen, en dat kan alleen maar tussen 9h en 12h of na afspraak (?).

Moe

Ik ben moe. Ik fiets elke werkdag een veertigtal kilometer. Dat veertig kilometer fietsen is het enige ogenblik in mijn dag dat mijn brein alleen is.

Mezelf tegen mijn eigen gedachten en frustraties. Alles kanaliseren en desnoods er keihard uittrappen.

Mezelf tegen de omgeving. Tegen de wind, tegen de schokken van dat stuk fietspad van twee kilometer dat uit niet-afgelijnde betonblokken bestaat. Die paar hellingen van een luttele tweehonderd meter aan 5 à 10% zijn niets. De andere stukken net iets meer dan vals plat ook niet. Grootste verzet en doorperen. En als de motor niet aanslaat, dan maar een tand (of twee) groter schakelen en op souplesse gaan.

Na de eerste twintig kilometer kom ik toe op het werk en ben ik wakker. Een warme douche heb ik dan wel verdiend. Soms lang, soms snel. Tijdstippen van meetings kan je niet altijd kiezen en soms hebben de gesprekspartners echt wel een drukke week. Dan blijkt dat er mensen al jaren van iets dat er zit aan te komen weten, maar dat ze niet proactief geageerd hebben. En dat ze een halfjaar voor het opgeleverd moet worden, op prepensioen willen.

En dan is de werkdag voorbij en mag ik weer naar huis fietsen. In short, zoals ’s ochtends, maar voor de rest wel goed ingeduffeld. Ik mag dan wel een ijzeren beer zijn, dat wil niet zeggen dat ik compleet zot ben. Regen is niet zo’n erg, daar hebben we een regenfrak voor. En douchen moeten we toch. Koude valt ook wel goed mee, daar zijn handschoenen en sjaals en plain old beweging voor. Daarbij, koude is goed voor de bloedsomloop. Maar als je binnenkomt, doe je best toch een lange broek aan. Maar wind, daar valt weinig aan te doen. Als je wind mee hebt, dan merk je het amper. Heb je wind op, dan ben je eraan voor de moeite. Beetje schakelen en op souplesse rijden. Wat Armstrong kan, kan ik ook.

En nu ontaardt het in wat ventilatie.

Maar dan rij je in een speldje dat op straat ligt. “Niet te zien” zei de fietsenmaker. De fietsenmaker.

Ik was nog maar een kwartier onderweg, en bij het uitkomen van een bocht voelde ik dat mijn achterwiel wat raar deed, alsof er een slag in zat. Honderd meter en nog een bocht verder voelde ik de tegeltjes van de wijkstraat iets te goed naar mijn zin. Platgereden. Na drie maand fietsen naar het werk moest het er wel eens van komen.

Ik zet mijn Google Latitude aan om de straat waar ik in zit te weten te komen. Ik bel naar huis in de hoop vaderlief aan de lijn te krijgen. Het blijkt mijn broer te zijn. Ik zeg de straat en de gemeente waar ik zit, en dat ik tot aan de juiste buslijnhalte zal wandelen en daar met de fiets de bus op zal stappen. Ik had toch niets gepland die avond, ik moest dus niet thuis zijn en spaghetti kan ik een uur later ook nog wel eten. En niemand moest mij komen halen, ik trek mijn plan wel. Want dat ben ik: een plantrekker en een pragmaticus en nog zoveel meer. Ik ben ook een heleboel dingen niet.

Een heleboel dingen niet-zijnde, een bus die maar niet afkwam en een telefoontje vanwege vaderlief later spreken we wat verder af alwaar hij mij met veel poespas en fanfare (“waarom belt ge mij niet?”, “had toch gezegd dat ge in dat Gehucht waard en niet in de Grote Gemeente”, “in’t vervolg vraagt ge naar mij want uw broer zegt maar den helft”, etc) afhaalde, de fiets half in de koffer legde en naar de fietsenmaker belde. Mind you dat vaderlief geen GSM heeft, want al de nodige informatie had ik al eerder geSMS’t naar mijn zus die toch niet om tien uur maar wel om halfzes maar dan weer niet en uiteindelijk maar pas om zes uur thuis was gekomen. En om zes uur belde vaderlief met de vraag waar ik nu juist zat, terwijl mijn zus hem dat kon zeggen want die was daar en die had dat op mijn sms’ke gekregen. Volgt ge nog? Ik ook maar amper, en wij worden hier thuis allemaal zot van al die plannen die veranderen en die we denken te moeten doen.

Bottom line: we zijn bij de fietsenmaker geraakt. Die heeft tegen halfnegen ’s ochtends van de dag erop een nieuwe binnenband gestoken , en en passant ook nog een spaak goedgezet, de achterremmen wat meer pak gegeven en mijn stuur vastgezet (dank u niet-afgelijnde betonblokken). De man die graan voor de kippen verkoopt, die zijn winkel zijn we niet meer binnengeraakt. En dus was het plannetje van vaderlief in het honderd gelopen, omdat er niet genoeg samengewerkt werd.

Dat samenwerken als een team, als het nodig is, dat zit precies nog maar bij weinigen ingebakken. Enfin, ik moet zelf niet veel zeggen, want na jaren gevloek ten gevolge van platte banden te mogen aanhoord hebben, ben ik ondertussen getraind van zo weinig mogelijk last te veroorzaken. En dus wou ik met de bus naar huis gaan en ’s anderendaags een nieuwe binnenband gaan halen en die zelf te steken i.p.v. te vragen dat iemand mij en mijn fiets kwam halen en naar de fietsenmaker bracht. Nee, tegenwoordig wordt er gevloekt omdat men niet meer mag helpen en komt men u willens nillens toch helpen. Zo komt een mens niet ver, denk ik. Ik denk dat ik vooral daarom moe ben. Er is geen mentale rust meer.

Moeilijk

Ik ben weer aan het programmeren voor mijn Blackberry geslagen (voorlopig als hobby en ja, ik hoop daar in de toekomst een soortement bijberoep van te kunnen maken; tips voor goede, meedenkende & meewerkende boekhouders regio Vilvoorde zijn welkom in de comments!).

Research In Motion, het bedrijf achter Blackberry, is zich aan het herpakken: sinds een half jaar ofzo concentreren ze zich op het belang van applications op hun toestellen: ze moeten integreren, “social” zijn, en bijgevolg ook geconnecteerd op het internet. Programmatorisch wringt daar een beetje het schoentje: in de simulator krijg ik het wel aan de praat, maar op mijn eigen Bold 9700 werkt het niet (via BIS, wel via WiFi).

En dat ligt aan de architectuur van het netwerk waarop Blackberry’s zich begeven: vooraleer ze op het internet geraken, moeten ze via WiFi, een provider (via BIS-abonnementen bij een Base, Mobistar of Proximus) of een enterprise netwerk (het bedrijf heeft zijn eigen servers staan, zogenaamd BES). Consumers kunnen dus enkel via WiFi of via BIS connecteren, mensen die via hun werk een Blackberry krijgen, connecteren doorgaans via BES.

Je zou denken dat als je dan in je programmacode vraagt om een verbinding te leggen met een site, dat het besturingssysteem dit dan ook doet. Helaas doet het dat niet voor niets in het geval van BIS-connecties: je moet lid zijn van het Blackberry Alliance Program (a.k.a. pay some protection money where “some” means “muchos”). Aie caramba!

Enfin, gelukkig zijn er nog warrige fora die ik nog kan uitpluizen. Jammer dat het allemaal niet zo mooi up-to-date en bewegwijzerd wordt zoals bij Android of iPhone.

’t Zit tegen

De clip van Steven H. is weeral een storm in een glas water:

Maar ik kan er mij wel mee identificeren, met zijn liedje:

  1. no woman, no cry (schrappen wat niet past);
  2. wegens het auto-accident en drukke Opel-fabriekslijnen: nog een maand geen auto;
  3. op’t werk mocht ik van mijn bazen niet een half jaar naar’t buitenland en daar een dikke vette premie voor krijgen;
  4. en thuis is m’n broer afgestudeerd als industrieel ingenieur bouwkunde en zoekt dus werk (mocht ge iets of iemand weten die zo iemand zoekt ;-)). Helaas loopt het niet van zo’n leien dakje en is onze pa iets te veel in’t stratego aan’t spelen met z’n zoon (zonder dat hij zelf goed weet hoe de arbeidsmarkt in mekaar zit), en dat botst natuurlijk. En ik mag het aanhoren, dat spreekt. Elke avond is er wel een langdurige discussie daarover. En als’t daar niet over gaat, dan wel over de verzekering van m’n nieuwe wagen. Of…
  5. Er zijn geen deftige noch betaalbare woonsten te vinden in de buurt waar ik zoek. Niet dat weglopen van problemen zou lukken. You can ride, but you can’t hide!

Enfin, dat zal allemaal wel overwaaien, daar niet van. Maar den helft van wat hier bovenstaat is sowieso onnodig gezeik dat niet hoeft.

Om met een tamelijk positieve noot af te sluiten: enkele jaren geleden hebben de Revlon Spaz Queens, wat maten van me, ook eens een videoclip gemaakt. I’m featured in it!

FUBAR

Ge kunt kiezen om u neer te leggen bij de dingen des levens. Bij ouders die hun kinderen willen helpen maar eigenlijk vooral (en blijkbaar zonder het te beseffen) er stratego mee spelen. Of bij het feit dat ge niet altijd kunt krijgen wat ge wilt. Of uw auto die kompleet kaputski gaat. En ja, soms maakt dat van mij een Sad Yoda Cat.

Soms. Want toen ik vanochtend naar het werk vertrok, dan schakelde ik dadelijk op mijn zwaarste versnelling, den berg op. Zelfs met een hardnekkige kikker in mijn keel (zo ne groene(!) zo) ging het vlot. Zeer vlot zelfs: op een veertig minuten 20 kilometer overbrugd. Dertig kilometer per uur, doe het mij maar eens na! En daarna dan een ijskoude douche want de warmwaterleiding is kapot.

Alles gaat kapot.

PS: de BAR in FUBAR staat deze keer voor But Allright. Er is al genoeg drama in deze wereld.

Joeng joeng

  • Zaterdagmiddag haal ik mijn boorddocumenten en sleutel op bij de garage.
  • Dit weekend nog eens goed nagedacht en besloten dat er op de plaats van mijn ongeval sprake is/was van een onveilige verkeerssituatie. Verderop werken, kruispunt geblokkeerd door de (vracht)wagens in de file, allemaal voorgesorteerd op het rechterrijvak omdat er iets voorbij het kruispunt moest geritst worden. Zondagavond dus via een mailtje naar Ethias mijn rechtsbijstand ingeroepen (hoera voor rechtsbijstand mee te pakken bovenop mijn Burgerlijke Aansprakelijkheid).
  • Op maandag bel ik naar Ethias om te horen of ze mijn mail hebben ontvangen en of ze er iets mee gaan doen. Mijn dossier was al verhuisd van schadebeheerder naar rechtsbijstandkerel, ze hebben besloten om de tegenpartij verantwoordelijk te stellen. Ze hebben ook een expert aangesteld. Een mailtje naar mij mocht er wel af. Het is tenslotte al 2010, en brieven zijn toch nog twee of drie werkdagen onderweg.
  • Maandagavond passeer ik de garage, en geef ik een sleutel van mijn auto terug zodat de expert ook binnen kan kijken (en eventueel de motor starten).
  • Twee of drie werkdagen inderdaad, want afgelopen donderdag heeft mijn toenmalige schadebeheerder een brief opgestuurd – met de mededeling dat zij mij aansprakelijk stellen omdat ze mij niet kunnen verdedigen (op basis van de informatie op het aanrijdingsformulier) – die maandag pas is aangekomen.
  • Gisterenavond (dinsdagavond dus) passeer ik de garage. De expert blijkt al gepasseerd te zijn. Hij heeft niks gezegd tegen de mensen van de garage.
  • Vanmiddag (woensdag) belt iemand van de bvba Adetex Brussels met de mededeling dat gisteren (dinsdag) hun expert is langsgeweest bij de garage, maar dat de boorddocumenten en de sleutel niet aanwezig waren en dat ze een nieuwe afspraak willen maken. Ik heb ze gezegd dat de garage mijn sleutel wél nog heeft, en dat ze een kopie van de roze kaart hebben. Logistiek geklungel dus. Ik had die boorddocumenten zaterdagmiddag niet mogen ophalen (maar toen had ik mijn rechtsbijstand nog niet ingezet en was ik eigenlijk vooral nog ijverig op zoek naar opkopers en carrossiers).