Een kader

Rond een schilderij hoort een kader. Liefst een mooi kader, eentje dat niet rot.

  • Maar wat als het kader wel rot?
  • Is dat dan de schuld van de houtsoort?
  • Van de omgeving waarin het kader ophangt?
  • Van de schilder?
  • Van de schrijnwerker?
  • Van de eigenaar van het schilderij?
  • Van diegene die het onderhoud moet doen?
  • En als ge een rot kader wegdoet, moet ge dat dan eigenlijk wel vervangen door een nieuw?

Moe

Ik ben moe. Ik fiets elke werkdag een veertigtal kilometer. Dat veertig kilometer fietsen is het enige ogenblik in mijn dag dat mijn brein alleen is.

Mezelf tegen mijn eigen gedachten en frustraties. Alles kanaliseren en desnoods er keihard uittrappen.

Mezelf tegen de omgeving. Tegen de wind, tegen de schokken van dat stuk fietspad van twee kilometer dat uit niet-afgelijnde betonblokken bestaat. Die paar hellingen van een luttele tweehonderd meter aan 5 à 10% zijn niets. De andere stukken net iets meer dan vals plat ook niet. Grootste verzet en doorperen. En als de motor niet aanslaat, dan maar een tand (of twee) groter schakelen en op souplesse gaan.

Na de eerste twintig kilometer kom ik toe op het werk en ben ik wakker. Een warme douche heb ik dan wel verdiend. Soms lang, soms snel. Tijdstippen van meetings kan je niet altijd kiezen en soms hebben de gesprekspartners echt wel een drukke week. Dan blijkt dat er mensen al jaren van iets dat er zit aan te komen weten, maar dat ze niet proactief geageerd hebben. En dat ze een halfjaar voor het opgeleverd moet worden, op prepensioen willen.

En dan is de werkdag voorbij en mag ik weer naar huis fietsen. In short, zoals ’s ochtends, maar voor de rest wel goed ingeduffeld. Ik mag dan wel een ijzeren beer zijn, dat wil niet zeggen dat ik compleet zot ben. Regen is niet zo’n erg, daar hebben we een regenfrak voor. En douchen moeten we toch. Koude valt ook wel goed mee, daar zijn handschoenen en sjaals en plain old beweging voor. Daarbij, koude is goed voor de bloedsomloop. Maar als je binnenkomt, doe je best toch een lange broek aan. Maar wind, daar valt weinig aan te doen. Als je wind mee hebt, dan merk je het amper. Heb je wind op, dan ben je eraan voor de moeite. Beetje schakelen en op souplesse rijden. Wat Armstrong kan, kan ik ook.

En nu ontaardt het in wat ventilatie.

Maar dan rij je in een speldje dat op straat ligt. “Niet te zien” zei de fietsenmaker. De fietsenmaker.

Ik was nog maar een kwartier onderweg, en bij het uitkomen van een bocht voelde ik dat mijn achterwiel wat raar deed, alsof er een slag in zat. Honderd meter en nog een bocht verder voelde ik de tegeltjes van de wijkstraat iets te goed naar mijn zin. Platgereden. Na drie maand fietsen naar het werk moest het er wel eens van komen.

Ik zet mijn Google Latitude aan om de straat waar ik in zit te weten te komen. Ik bel naar huis in de hoop vaderlief aan de lijn te krijgen. Het blijkt mijn broer te zijn. Ik zeg de straat en de gemeente waar ik zit, en dat ik tot aan de juiste buslijnhalte zal wandelen en daar met de fiets de bus op zal stappen. Ik had toch niets gepland die avond, ik moest dus niet thuis zijn en spaghetti kan ik een uur later ook nog wel eten. En niemand moest mij komen halen, ik trek mijn plan wel. Want dat ben ik: een plantrekker en een pragmaticus en nog zoveel meer. Ik ben ook een heleboel dingen niet.

Een heleboel dingen niet-zijnde, een bus die maar niet afkwam en een telefoontje vanwege vaderlief later spreken we wat verder af alwaar hij mij met veel poespas en fanfare (“waarom belt ge mij niet?”, “had toch gezegd dat ge in dat Gehucht waard en niet in de Grote Gemeente”, “in’t vervolg vraagt ge naar mij want uw broer zegt maar den helft”, etc) afhaalde, de fiets half in de koffer legde en naar de fietsenmaker belde. Mind you dat vaderlief geen GSM heeft, want al de nodige informatie had ik al eerder geSMS’t naar mijn zus die toch niet om tien uur maar wel om halfzes maar dan weer niet en uiteindelijk maar pas om zes uur thuis was gekomen. En om zes uur belde vaderlief met de vraag waar ik nu juist zat, terwijl mijn zus hem dat kon zeggen want die was daar en die had dat op mijn sms’ke gekregen. Volgt ge nog? Ik ook maar amper, en wij worden hier thuis allemaal zot van al die plannen die veranderen en die we denken te moeten doen.

Bottom line: we zijn bij de fietsenmaker geraakt. Die heeft tegen halfnegen ’s ochtends van de dag erop een nieuwe binnenband gestoken , en en passant ook nog een spaak goedgezet, de achterremmen wat meer pak gegeven en mijn stuur vastgezet (dank u niet-afgelijnde betonblokken). De man die graan voor de kippen verkoopt, die zijn winkel zijn we niet meer binnengeraakt. En dus was het plannetje van vaderlief in het honderd gelopen, omdat er niet genoeg samengewerkt werd.

Dat samenwerken als een team, als het nodig is, dat zit precies nog maar bij weinigen ingebakken. Enfin, ik moet zelf niet veel zeggen, want na jaren gevloek ten gevolge van platte banden te mogen aanhoord hebben, ben ik ondertussen getraind van zo weinig mogelijk last te veroorzaken. En dus wou ik met de bus naar huis gaan en ’s anderendaags een nieuwe binnenband gaan halen en die zelf te steken i.p.v. te vragen dat iemand mij en mijn fiets kwam halen en naar de fietsenmaker bracht. Nee, tegenwoordig wordt er gevloekt omdat men niet meer mag helpen en komt men u willens nillens toch helpen. Zo komt een mens niet ver, denk ik. Ik denk dat ik vooral daarom moe ben. Er is geen mentale rust meer.

’t Zit tegen

De clip van Steven H. is weeral een storm in een glas water:

Maar ik kan er mij wel mee identificeren, met zijn liedje:

  1. no woman, no cry (schrappen wat niet past);
  2. wegens het auto-accident en drukke Opel-fabriekslijnen: nog een maand geen auto;
  3. op’t werk mocht ik van mijn bazen niet een half jaar naar’t buitenland en daar een dikke vette premie voor krijgen;
  4. en thuis is m’n broer afgestudeerd als industrieel ingenieur bouwkunde en zoekt dus werk (mocht ge iets of iemand weten die zo iemand zoekt ;-)). Helaas loopt het niet van zo’n leien dakje en is onze pa iets te veel in’t stratego aan’t spelen met z’n zoon (zonder dat hij zelf goed weet hoe de arbeidsmarkt in mekaar zit), en dat botst natuurlijk. En ik mag het aanhoren, dat spreekt. Elke avond is er wel een langdurige discussie daarover. En als’t daar niet over gaat, dan wel over de verzekering van m’n nieuwe wagen. Of…
  5. Er zijn geen deftige noch betaalbare woonsten te vinden in de buurt waar ik zoek. Niet dat weglopen van problemen zou lukken. You can ride, but you can’t hide!

Enfin, dat zal allemaal wel overwaaien, daar niet van. Maar den helft van wat hier bovenstaat is sowieso onnodig gezeik dat niet hoeft.

Om met een tamelijk positieve noot af te sluiten: enkele jaren geleden hebben de Revlon Spaz Queens, wat maten van me, ook eens een videoclip gemaakt. I’m featured in it!

Wat Een Beest

Zoals in de vorige blogpost al aangekondigd: ik ben gisteren de eerste Airbus A380 van Lufthansa (nieuwe eigenaar van Brussels Airlines) gaan aanschouwen op de luchthaven van Zaventem. Waar ik tot voor kort dacht dat mijn leven een mengeling was van een saaie Top Gun en een mislukte episode van Desperate Housewives, bleek het gisteren te gaan om een almost-James Bond film. I like!

Van zwaar bewaakte terrassen over achterna gezeten worden door legale bad guys en een lekkere Bond Girl tot het illegaal betreden van a roof with a view: I did it!

(nu nog regisseurtalent bekomen en mijn leven is officieel de max!)

Koninklijk Museum voor Midden Afrika

’t Was vandaag feest in’t Koninklijk Museum voor Midden Afrika, want het vierde zijn honderdste verjaardag (hip hip hoera \o/). Gratis inkom, veel volk, een fanfare, een djembé-cursus en nog wat meer lame fancy stuff.

De expositie over de Congo-stroom vond ik maar zozo, veel te veel gericht op kinderen en niet mee met z’n tijd. Bring on the iPads and Microsoft Surface’s!

De expositie over 50 jaar onafhankelijk Congo was ook maar magerkes, al moet ik toegeven dat ik halverwege gevlucht ben omdat ik het op mijn heupen kreeg van een zichzelf tegenwerkende groep. Twee stromen die elkaar willen kruisen, oude mensen die blijven staan en niemand die voorbij kan. Zouden het allemaal ambtenaren-op-rust geweest zijn? I don’t think so. Anyway, ik had ganser documentaires en verhalen verwacht over die onafhankelijkheid, en ik kan me niet inbeelden dat dat in twee zalen verteld zou zijn. Misschien is het aangewezen om nog eens terug te keren als er minder volk is…

Oh ja, de avenue naar het museum is wel férm de max! Ik wou dat gans België zo’n straten had!

Ik dacht wat hippe foto’s te schieten, maar helaas bleek zowel de batterij als de reserve-batterij zo plat als een doodgereden egeltje te zijn (lees: bijna helemaal plat). Of er iets deftig op de Blackberry staat, valt nog te bezien.

Wat de zelfreflectie en momenten van inkeer betreft: let’s play for a few more weeks, then get back into control.

Places to be dit weekend

Het is een druk weekend, en dikwijls moet je nee zeggen omdat je niet op twee of meer plaatsen tegelijk kan zijn. Desalniettemin toch wat tips voor jou, mijn waarde lezer (m/v):

  1. Fototentoonstelling te Drongen:

    Naar aanleiding van onze 10jaar EXPO te Drongen nodigt het ART-tist
    collectief u graag uit op haar tentoonstelling. Het ART-tist
    collectief verzamelt rond een vaste kunstenaarskern graag nieuw,
    onbekend talent. Dit maakt dat ART-tist de bezoekers al 10 jaar boeit
    met nieuwigheden door hedendaagse kunstenaars uit eigen regio. De
    tentoonstellingen zijn dan ook al dikwijls de springplank geweest voor
    een succesvolle carrière.

    Al van bij het begin was er de voorliefde om in het landgoed van de
    Campagne te Drongen te exposeren. De rijke geschiedenis van het gebouw
    en het exclusieve groene kader er rond zijn de perfecte meerwaarde.
    ART-tist startte de tentoonstellingen nog voor de verbouwingen aan het
    landgoed. Het landgoed is inmiddels al een aantal jaren geleden
    gerestaureerd en de tentoonstellingszalen zijn speciaal uitgerust als
    een volwaardig galerij-interieur.

    Editie 2010 presenteert 8 hedendaagse kunstenaars:

    Freddy Jonckheere – aquarel – http://users.telenet.be/Freddy.Jonckheere/
    Janneke Lutin – beelden – http://www.jannekelutin.be
    Jeroen Van der Meeren – reisfotografie – http://www.flickr.com/photos/jeronimo
    Mag Vermeiren – beelden – http://www.magvermeiren.be/
    Max Van Hemel – tekeningen – http://www.maxvanhemel.be/
    Michel Vuijlsteke – macrofotografie –
    http://www.flickr.com/photos/zog/sets/6676/
    Mina Van Elewyck – podiumfotografie – http://www.minavanelewyck.be/
    Phil VanEeckhaute – schilderijen

    Op 8 en 9 mei worden op en rond de Campagne allerhande activiteiten
    (paardemolen, speurtocht,..)
    voor groot en klein georganiseerd.

    De expo is te bezoeken op 1 & 2 mei en op 8 & 9 mei 2010. Doorlopend
    van 10u tot 18u.

    Gratis toegang.

  2. Libertine Supersport ft Fête du Progrès @ K-Nal, Brussel

    Brodinski en Guy Gerber komen draaien op Libertine Supersport, en niet ver daar vandaan is het feest ter ere van de Dag van de Arbeid. Franstalige vriendinnen raden Fady One aan op de Biouel boot, ik zeg u: Brodinski Brodinski Brodinski!

    01.05.10 K-NAL [IN|OUT]

    ### LIBERTINE feat. Mustang & Guy-Ohm [23h – 06h]

    ### SUPERSPORT feat.
    [23h – 06h]
    BRODINSKI [Turbo, Mental Groove, FR]
    GUY GERBER LIVE (Supplement Fact, Cocoon, DE)
    + Wirspielen & Compuphonic

    En décembre dernier, Brodinski retournait le Supersport allègrement et sans concessions. Quel souvenir de fou furieux pour ceux qui étaient là ! Personnellement, j’étais coincé au lit avec une vieille fièvre du samedi soir, mais une vraie, cette fois… J’ai raté ça. J’avais la haine comme quand j’ai pris mon dernier retrait de permis, alors que c’était “vraiment pas juste, monsieur l’agent” ! Le lundi, Brodi me contacte et me raconte qu’il a passé un des meilleurs gigs de l’année et qu’il adore le club. Je suis évidemment content. Ca fait plaisir, surtout venant d’un mec qui écume 15 clubs par mois partout dans l’univers depuis 3 ans. Son envie de revenir nous voir asap, ajoutée à notre envie de l’inviter à nouveau, s’est soldée par une nouvelle date illico presto. Et cette date, c’est le soir du 1er mai : fête du travail et également celle du Progrès, qui prend place au Libertine Supersport et tout autour de celui-ci. Tu veux savoir ce que ça fait d’avoir la fièvre du samedi soir? C’est le moment d’y goûter, bébé!

    In December van vorig jaar zette Brodinski op zijn gemak en zonder genade Supersport op zijn kop. Een onvergetelijke herinnering voor wie er bij was! Ikzelf was er niet bij, aangezien ik met een koppige koortsaanval aan bed gekluisterd was, en ik kan je vertellen dat ik er niet goed van was. De maandag erna contacteerde Brodinski me om me te vertellen dat het een van zijn beste gigs van het jaar was en dat hij onze club de bom vond. Leuk om horen, ik blij om zoiets te horen van een kerel die de laatste drie jaar wereldwijd maandelijks 15 clubs doet. Hij wou zo snel mogelijk terugkomen, en wij hebben niet getwijfeld om hem zo snel mogelijk een nieuwe datum te geven. Het werd dus deze 1 mei, feest van de arbeid en ook het Fête du Progrès, dat plaatsheeft in Libertine Supersport en omgeving. Wil je weten hoe het voelt om de zaterdagavondkoorts te hebben? Dit is je kans!

    ### FETE DU PROGRES feat. EXTRA STAGES on/by

    QUAI DES MATERIAUX
    Café Maison du Peuple & Le Tigre present
    20h – 00h CONCERTS with L’Autre, L’Une – Too Much & The White Nots – Ok Cowboy! – Nestor!
    00h – 05h DJ SETS with L-Fêtes (FortyFive), Martin Cauchie, Nancy Plateau

    BIOUEL BOAT
    22h – 01h City Parade Dj Contest
    01h – 05h Zukunft with Fady One, D’Jofrombrussels
    23h – 05h Freaks & Geeks with Kwistax, Dj Slow, Kid Strike

    RED BOAT
    20h – 22h CONCERTS with 107 QUATER (Jazz)
    22h – 05h DJ SETS with Dj Ouri, Bitchy Pop, Dj Small & DJ Gold

    ### Doors : 20h – 06h.

    At the door : 13€.

Mijn weekend ziet er lichtelijk anders uit:

  1. De filter van onze vijver helpen uitkuisen.
  2. Taxi spelen richting Agimont.
  3. Paintballen in Agimont.
  4. Taxi terug spelen.
  5. Niks doen.

Normaliter was stap 4 “kamperen nabij Spa-Francorchamps” en stap 5 “naar de Renault World Series kijken”, maar mijn goesting is op iets anders uitgedraaid: moment van tamheid (mag wel na enkele weken gulzigheid), zelfreflectie en gewoon zalig thuis zitten en van lazy zunday doen. 🙂

Daarbij: het gaat regenen, en een natte tent en met een paraplu op een tribune zitten interesseert mij niet.

Timing is everything. Dat is met het weer zo, met het verkeer zo, met vriendschap zo en met liefde en passie ook.

Bring It On

“Kanker heeft me aardser gemaakt. Wat komt, dat komt, en daar moet je mee leren leven. Je hebt niet alles in de hand. Ik maak me niet vaak druk meer.Het afgelopen jaar heeft me berusting geleerd. Het is vreemd, maar ik ben veel gelukkiger. Er is een hoop ballast van me afgevallen.” – Marie-Rose Morel in Het Nieuwsblad Magazine

Schrap die eerste zin en ik zou klak hetzelfde zeggen (maar vergeet niet: alles is relatief). Hoera! En voor mijn part mogen alle stresskippen een cursus berusting krijgen (kanker wens ik niemand toe).

Schaken

Ik ben geen grootmeester. Verre van. Ik luister naar mijn lichaam en mijn instincten. Ik heb geen plan. Ik begin en probeer bij elke stap wat vooruit te kijken. Niet te ver. Dan kom je niet bedrogen uit. Vooruitkijken is wat makkelijker eens het spel begonnen is. Maar je kan er altijd naast zitten. Je tegenspeler legt zijn kaarten nu eenmaal niet onmiddellijk bloot. Hij heeft veel mogelijkheden. Ik ook. Soms maak je het keihard af in het midden. Soms word je keihard afgemaakt op de grenzen van het spelbord (waarom 8×8 en niet 12×12?). Je leert goed te kiezen door te spelen. Door veel te spelen. Door te leren van elkaar. Misschien moet ik toch maar eens een plan bedenken. En meer spelen.

Tabula rasa

Dan gaat ge op weekend naar een Sunparks aan zee en sjeest ge op uw gemakske de E40 af richting Oostende en krijgt ge opeens een SMS’ke met de vraaf of ge een koppel autolozen kunt ophalen aan’t station van Tien Om Te ZienBlankenberge. Soms moet men blij zijn dat een goed mens al rijdend zijn GSM bekijkt. Helaas pindakaas kwamen ze nogal tamelijk snel aan in Blankenberge, en als er één ding is wat ik toch wel vrij hard haat, dan is het wel mensen nodeloos in de kou te laten wachten op mijnentwege (ja ik doe dat vaak en ik haat mijn eigenste zelve daar wel voor). Bon, rerouten en over Brugge rijden en een beetje doorperen. Ge moet op Twitter dan niet vragen waar er camera’s staan, want de twitterpolice zegt dan dat ge ne milieuvervuiler zijt en de trein moet nemen en al zeker niet te hard moet rijden. Soms zou ik mensen de nek willen omwringen omdat ge op kleine schaal goed wilt doen voor uw maten en van die mensen dat niet moogt doen.

Mijn mobiel (de wagen, niet de Blackberry Bold 9000) zat volgepropt, daar onderweg van Blankenberge naar De Haan. In den donkere toegekomen, en gepakt en gezakt gesjoempeld over een paleke van wel 15 centimeter hoog. Ge moet niet groot zijn om schade te berokkenen. Met mijn handen vol zakken was er – vanwege de inertie van geest en lichaam – weinig steun te verwachten. Ik mag mijn neus dankbaar zijn dat mijn bril en tanden nog heel zijn! Veel meer dan schaafwonden op het tandvlees was er gelukkig niet aan.

De dag erna vind ik de beschermhoes van bovenvermelde Blackberry Bold 9000 terug in een plas water. Door vuil en nattigheid weinig bruikbaar. Het zal nooit meer goedkomen met die Bold, twee weken later was de trackball kapot, net als de q-toets en de groene hoorn. Unlocken van het scherm was niet meer mogelijk. Bye bye Bold.

Ondertussen nog een try-out van Samtex meegemaakt in Brugge. Vergezeld van Marieke, en Sofie, en Polle, en een Imke Dielen en den Andrew en nog zoveel andere toffe mensen. Plezant en ferm de moeite. Check ze maar eens uit op een festival near you this summer!

De (namid)dag erna nog half verdoofd een Barcamp in Antwerpen bijgewoond. Barcamp werd mogelijk gemaakt door de volgende gulle sponsors:

De namiddag vond ik weinig inspirerend. Veel meer dan een compleet gepikte en bijgevolg zielloze presentatie over digitale piraterij door Jan Seurinck, een crappy presentatie over advanced CSS door een of andere Spaanse eilandbewoner die in België werkte en de rant van Pietel over digitale reclame/marketing/whatever herinner ik me niet. Verkeerd gekozen dus (uit de lijst van presentaties). (ok, ik vergeet hier moedwillig de presentatie van @fotograaf over cheap travelling, enkele van zijn favoriete tools: qfly.nl, kayak.com, lowcostairlines.nl, tripadvisor.com en hotelscombined.com; en de presentaties van @DeFre en Goedles)

Twee weken geleden is onze nonkel overleden, na een lijdensweg van 2 jaar in’t rusthuis. Zware dagen, vooral voor m’n ma. Huistaken overnemen. De mis was mooi. Blij zijn dat er een structuur gelijk de katholieke kerk is. Mensen hebben soms nood aan structuur en rituelen. Veel volk, zeker voor twee jaar niet meer “sociaal” gedaan te hebben. De irrelevantie van al wat hier staat wordt nog maar eens duidelijk gemaakt.

Onder de evenaar

Samuel, een kleine boer uit Bolivia, heeft de klimaat­verandering niet veroorzaakt. Maar hij draagt er wel als eerste de gevolgen van. Door de extreme droogte daalden de voed­selopbrengsten dramatisch. Met verstandig waterbeheer, irrigatie, her­bebossing en aangepaste land­bouw­technieken heeft hij vandaag voldoende voedsel en werkt hij aan een duurzame toekomst.

Omdat de mensen van het zuidelijk halfrond niet de dupe hoeven te zijn van ons egoïsme heeft Broederlijk delen een online petitie opgezet. De resultaten daarvan overhandigen ze op 29 maart aan de Europese en Belgische big chiefs.

Tekenen die handel!