De zoveelste post over het journaille van vandaag

De vierde macht – de pers en media – is er om u te informeren en te entertainen. Vooral dat laatste blijkbaar, want Rik Van Cauwelaert – oude krokodil en al bijna tien jaar directeur bij Knack – laat uitschijnen dat het informeren niet meer is dan terug uitspuwen wat de journalisten te drinken gekregen hebben:

Maar de Belgische bevolking krijgt al jaren de waarheid niet meer te horen. En daar gaat een samenleving uiteindelijk aan kapot.

Sire, er is geen onderzoeksjournalistiek meer.

Hier, een linkje of twee voor de cijferaars:

God straft onmiddellijk

De afgelopen vierentwintig uur, in een notendop:

  1. een mail richting secretariaat per ongeluk naar de ganse blok verstuurd. Recall doesn’t work people. It. Just. Doesn’t. Work.
  2. Twee bloemenplantdinges met bijhorende potten gaan kopen. Niet genoeg geld meer op de zichtrekening (gotta spend less), gelukkig nog kunnen splitten over hard paper cash en de zichtrekening.
  3. PC banking van Argenta had wat weg van een Waalse werknemer.
  4. De ene bestemmeling van zo’n bloemenplantding had blijkbaar andere plannen dan gepland en was dus niet thuis.
  5. De andere bestemmeling van zo’n bloemenplantding was gewoon kranky en heb ik dus ook maar voor de deur gezet. There’s only so much I can do.
  6. Vijs in een achterband van de wagen. Gelukkig zijn er keizerlijke assistenten om mij uit de nood te helpen. En zit er in een Corsa een volwaardig wiel in plaats van zo’n klein geval.

When the game sucks: stop playing.

(gelukkig zijn er nog maten waar ge wél kunt binnenvallen)

Een beetje over het waarom

Waarom ik probeer te stoppen met Twitter? Het antwoord op die vraag is meerledig, en enkele van die aspecten zal ik in deze post een klein beetje toelichten.

Eén aspect is dat ik te veel bezig was met Twitter. Ik was aan het wachten op iets (ik ben dit beginnen schrijven terwijl een Subversion update-commando bezig was, dat commando heeft er uiteindelijk 1 minuut 51 seconden over gedaan om 72 kBytes te downloaden…) en ik keek naar Twitter of er niks gezegd werd, puur uit bezigheidstherapie. Er moet veel gewacht worden in het leven: in de file, aan een rood licht, op de trein, op de bus, wachten tot de bus op je bestemming arriveert, …

Een ander aspect zijn de mensen. Je echte, fysisch sociaal netwerk van mensen die je kent en waar je wel eens mee op café gaat, of gaat eten. Na zo’n jaar of twee veel te veel op Twitter zitten, en ook naar Twunches, Barcamps, etc te gaan, leer je dus hopen mensen kennen. Maar echt, hopen. Met als gevolg dat de mensen die je daarvoor kende, helemaal verwaarloosd geraken. Of de mensen die je in het begin van je online leven hebt ontmoet, die zie je ook maar amper meer. (En da’s jammer, want dat zijn allemaal schatten van mensen)

Met als gevolg dat je eigenlijk shitloads aan oppervlakkige contacten hebt, maar geen diepgaande connecties met die mensen. En daar wil ik de komende weken en maanden iets aan doen.

Het gaat vooruit

De tijd. Ze vliegt. Daarboven. Homer J Simpson zit erop. ’t Zal niet lang meer duren. Verschillende huisjes storten in elkaar, dingen moeten heropgebouwd worden. Tabula rasa en dat soort dingen.

We feesten, maar niet meer ‘lijk de beesten. We worden wat ouder, alles moet trager maar dat gaat niet, want de tijd dringt. Vrienden moeten getroost, vrienden moeten bezocht, vrienden moeten gaan kamperen en gaan trouwen. Het is meerijden met de rollercoaster en met de armen omhoog “wiiiiiiiiiii” roepen, of eraf vallen.

Projecten en regels hier, feestgedruis en miserie daar maar au fontd is er niks: the big gaping void die ons eigen leven is, dat van mijn alter ego en mezelf. We worden gedreven door een honger naar mogen maken, mogen helpen en mogen liefhebben, een honger die wel eens groter kan zijn dan louter geliefd worden. Asymmetrie is een lelijk beestje, want iedereen gaat uit van het mooie symmetrie.

The Hunger

The Hunger by gapingvoid.com

Over hoe ik vaststelde dat ik de dood vermeden heb

Vandaag was een rare dag.

Het weekend was wat zwaar (gaan wandelen in Wallonië, in de buurt van de abdij van Maredsous, en zaterdag vrij zwaar gefeest op n°13 in Gent) en dus lagen we (koninklijk meervoud) zondagavond op tijd in bed. Voor mijn doen vroeg uit bed gesukkeld, en dus ook vroeger naar het werk. Vroeger naar het werk betekent meer file, en meer file betekent: sneller de gsm vastnemen. Deze keer ontdekte ik dat er een Touring Mobilis app voor BlackBerry bestond, en dus moest deze geïnstalleerd worden. Aja, er moesten maar eens de gemeentelijke files waar ik last van heb getoond worden.

Toevallig passeerde net dan de politiecombo die normaliter 500 meter aan de andere kant van het verkeersverlicht waarvan ik nog 500 meter verwijderd was het verkeer in goede banen leidt. Of dat toch zou moeten doen. Niet dus, want er stond nog file. Enfin, ze kwamen voorbijgereden toen ik die app aan het installeren was, en dus niet echt met mijn twee handen aan het stuur zat. Veel te laat gezien, en toen ik in mijn spiegels keek, zag ik de combi remmen. Gelukkig net op een punt waar de zone 50 begint, dus er bestaat een waterkansje dat het niet was om mijn nummerplaat op te schrijven. Ze zijn er niet om de daders van beschadigingen aan mijn auto op te sporen, maar wel om easy money te cashen… (waarschijnlijk hebben ze “always go for the quick win” als devies gekregen)

En dan was het ver 11u en moest ik eigenlijk boterhammen eten want om 13u had ik een afspraak om een conditietest te doen (handig als je de twintig kilometer van Brussel gaat lopen). Helaas kon dat niet, want ik was ze vergeten te smeren. Dan maar veel te laat een spaghetti gegeten op’t werk, en met een volle maag richting conditietest. Daar aangekomen bleek ik mijn sportshort thuis vergeten te zijn (dank u moeder de vrouw die zondagavond per sé nog die short wou wassen). In opgerolde jeans dan maar die conditietest gedaan. Er moest eerst met een neusknijper mijn longinhoud ofzo getest worden, en daarna dan in bloot bovenlijf, zo vol met elektrodes (ha, mijn borsthaar moest er zelfs op enkele plaatsen aan geloven!) de veredelde hometrainer op.

Een kwartier en 434 Watt – da’s redelijk veel voor normale mensen die niet Fabian “meneer 1400 Watt” Cancellara heten – later terug het longtestkot met neusknijper in voor een afsluitende test, daarna de douche en dan was het tijd voor de uitslag: “maximale test, goed maximale aëroba capaciteit en zeer goed uithoudingsvermogen (ventilatoie anaërobe drempel rond 155/min; geen ventilatoire beperking”. Alles dik in orde dus, zelfs geen beklag over mijn overgewicht!

Met een trainingsschema voor de 20 km van Brussel naar huis gereden, alwaar een waswijzer van Samsung (go figure!) in de brievenbus zat.

Waswijzer van Samsung

Waswijzer van Samsung

En dan kaarten voor Tomorrowland besteld. Ik ga dit jaar voor de eerste keer, en ik wil vooral Dubfire en 2 Many DJ’s zien/horen. En Faithless zou ook langskomen (als DJ-set?).

En vastgesteld dat als ik in september een van de dingen die ik wou gekregen had, ik nu waarschijnlijk in een vliegtuigcrash zat. Nu dat ik er bij stil sta, in september wou ik twee dingen en geen van beide heb ik gekregen. Apparently a good thing. #winning

Tegen de schenen schoppen

Ik denk dat we eind 2005, begin 2006 mogen schrijven. Ronny Belmans, professor Energie aan de K.U. Leuven en voorzitter van een of andere bestuursraad bij Elia, vertelt in de les over elektrische energie.

Hij vertelt dat de markt geliberaliseerd/geprivatiseerd wordt. Dat dat eigenlijk niet zo simpel is om goed te doen, dat je productie, distributie, transport en verkoop opsplitst en in enkele van die opgesplitste delen concurrentie kan laten spelen zodat de prijs daalt.

Hij vertelt ook dat de politici die er iets over te zeggen hebben (Freya was blijkbaar toen ook al aan de macht) er niet veel kaas van gegeten hadden.

Uit het hoofd getekend: de elektriciteitsmarkt. Zoek de fout.

Uit het hoofd getekend: de elektriciteitsmarkt. Zoek de fout.

Vroeger was het van producent naar verbruiker éénrichtingsverkeer. Hier en daar was er wel een bedrijf dat zelf generatoren had (denk een Sidmar), maar van zonnepanelen en windmolens in de normale mens zijn hof was er geen sprake. Elektriciteit werd opgewekt in een random centrale, werd getransformateerd naar 10.000 V omdat je dan met veel minder transportverliezen zit (als ik het mij goed herinner zou je bij 230 V 60% van het overgebrachte vermogen verliezen) en dan in de verschillende dorpen terug naar 230V gebracht zodat de mensen thuis hun tv gewoon in de stekker konden steken.

Wat we nu meemaken met de lokale productie (zonnepanelen en windmolens en warmtenetten in de grond in Jan met de Pet zijn hof) is dat de lokaal aangemaakte elektriciteit terug naar het net vloeit. Probleem: die transformatoren zijn daar niet op voorzien, die bekabeling is daar niet op voorzien, waardoor je met inefficiënte netten te maken krijgt: de kabels gaan kapot van de warmte.

Enfin: de blauwpaarsegroene politici dachten toen mee te reizen met de groene golf, innovatie aan te sporen en mensen aan te moedigen van allemaal vollenbak zonnepanelen en windmolens in den hof te zetten. Vooral zonnepanelen dan, want die waren blijkbaar minder storend voor het oog. De distributeur moest zijn plan maar trekken en de markt zou wel spelen en we zouden wel goedkoper uitkomen want aja, de energiemarkt werd geliberaliseerd en dat was goed.

Niet dus.

(lees: meer ingenieurs in de politiek, pretty please)

Vooruitgang – Ghent Web Valley

Zaterdag was ik in Gent voor de Red Bull Music Academy sessie met Retro/Grade en Fredo en daarna voor Avenue L/Tokio Disco met dezelfde en nog wat andere heerschappen als dj (waar zijn die vrouwen in dat genre trouwens?). Wegens omstandigheden rond 20h geparkeerd in een overvolle Sint-Michielsparking (we moesten wat aanschuiven bij het binnenrijden) en rond 5h ’s ochtends teruggekeerd om op de parking vast te stellen dat de wagen naast mij bij het openen van z’n passagiersportier in mijn koetswerk een deuk(je) heeft achtergelaten. Plezant is anders, mijn wagen is nog maar 5 maand oud en omnium vooralsnog wat onbetaalbaar (gezien mijn jeugdigheid zou het neerkomen op 1600 euro ofzo).

Zodus, deze avond (4 dagen later ja) toch maar elektronische aangifte gedaan via ePol.be. Drie uur later had ik al telefoon van de Gentse politie met de mededeling dat het toch niet echt klacht tegen onbekenden was omdat ik kon zeggen dat het om een grijze Mercedes ging en dat ik dus eens bij mijn eigen wijkpolitie een oldskool analoge verklaring mag gaan afleggen. Da’s weer anderhalf uur tijdsverlies, want ze gaan nooit die 9 uur aan camerabeelden (ze moeten eigenlijk twee camera’s bekijken om te weten welke grijze auto’s er allemaal zijn weggereden, dus 18 uur) bekijken voor iets wat 300 euro kost.

Over Base

Ik ben een BlackBerry gebruiker. Bij Base. Met een BIS abonnement. Op hun abonnementspagina lees je dit:

Dankzij BlackBerry® Internet Service ontvang je meteen je e-mails en surf je in alle vrijheid met je BlackBerry®.

Waarom ik dan met mijn één jaar oude BlackBerry geen YouTube filmpjes kan afspelen in de YouTube app is me een raadsel. Op zich geen groot gemis, maar ik heb daar wel recht op en zou dat toch eens willen bekijken. Op naar de Base helpdesk (nummer 1999 voor de Base-klanten). De toetsen die je dan moet indrukken om op de juiste plaats terecht te komen zijn vermoedelijk 114130. Dat weet je na iets meer dan twee minuten luisteren naar een robotmonoloog.

Na 15 minuten 50 seconden aan het lijntje gehouden geweest te zijn, ben ik te weten gekomen dat ik om YouTube te kijken een apart pakket genaamd “Data” nodig heb (geloof ik niets van, it must be a provider thing). Voor 50 megabyte per maand zou ik dan 5 euro moeten dokken, voor 500 megabyte per maand zou ik 10 euro moeten neerleggen. Wijselijk maar niet gedaan, I mean, ’t is absurd dat je betaalt voor internet “in alle vrijheid” maar toch geen YouTube kan bekijken. Marijke ging me toch de instellingen doorsms’en en wie weet lukt het zo wel via de YouTube app.

Ik heb haar niet geconfronteerd met de vrijheid-quote van hierboven, maar heb haar wel een goed weekend gewenst. Godmiljaar.

Onderhouden

Ergens in november of december 2010 vertelde mijn fietsenmaker me dat de kogellagers in de as van m’n achterwiel versleten waren en niet meer deftig afgelijnd konden worden.

Volhardend in mijn boosheid (nou ja) werd ik vandaag getuige van wat te gebeuren stond: bij het optrekken aan een rondpunt zei er iets “krak” en was mijn wiel met geen stokken meer vooruit te krijgen (er stak er precies één in het wiel).

Wie niet horen wil, zal voelen.

wiel-as