Hautain & mediocriciteit

We zijn geland en toegekomen in Hotel Hesperia, een vijfsterrenhotel ergens in Barcelona, ergens tussen de luchthaven en het centrum. De Hesperia Tower is groot, wel minstens 22 verdiepingen hoog. De lift roep je via een (capacitief en dus niet zo responsief) touchscreen waarop je het gewenste verdiep ingeeft. Het scherm toont dan welke van de vier liften je moet nemen. Innovatie maar geen perfectie.

Er werd gegeten. Gezien onze laattijdige aankomst konden we niet meeëten met de rest van de groep. Ook al werden er enkele tafels vrijgehouden in het hotelrestaurant, we mochten van het personeel niet meer mee. Geen erg, onze lieftallige gastvrouw nam ons mee naar de lobby alwaar we konden kiezen uit de kaart. Keuzeverlamming leidde naar de Tower Burger die zijn naam waarmaakte. De keuze van Jan leidde me naar rode wijn, een drank die ik stillekesaan wel kan appreciëren. Het dessert (chocoladetextuur met rode vruchtensmurrie) smaakte alvast beter dan wat de groep te eten kreeg (iets met chocolade, peer en nog iets anders).

Op de kamer staat een iPod-dock annex radiowekker van Philips. Zo’n nieuw model is alvast moeilijker in te stellen dan mijn 15-jaar oude radiowekker, maar goed, het is toch gelukt met ergens wat langer op te duwen dan ge nodig zou achten.

Zo’n vijfsterrenhotel, dat is traag draadloos internet, witte pantoffels en een badjas die twintig maten te klein zijn, een tv in de living en een HD tv in de slaapkamer, zodat ge in stereo LD blijkbaar naar gratis Lesbian Spank Inferno 5 kunt zien.

Over de liefde en de maag en misschien ook wel over lust

De liefde van de man gaat door de maag. Dat klopt. Geef mij veel en lekker eten en wat wijn en ge kunt mij zo goed als zeker krijgen die avond. Maar wat ik mij eerder vandaag afvroeg: werkt dat omgekeerd, bij de vrouwen, ook? En zo ja, welke gerechten of ingrediënten werken dan het best?

Tuurlijk, er is champagne en aardbei en plain old chocolate, maar het mag ook iets substantiëler zijn, niet? Een grapjas opperde van het met schoenen te proberen, maar daarvoor gooi ik niet genoeg met geld. Het zou ook maar taai zijn, niet? Serieuzere voorstellen waren sushi, penne met zalm, nog iemand durfde zelfs “iets vegetarisch” met wijn voor te stellen. Zou een gebrek aan vlees honger doen krijgen naar ander vlees?

(een echte wetenschapper zou dus experimenteren maar bij gebrek aan lief noch een overvloed aan gewillige slachtofferessen is een web 2.0 nerd als ik aangewezen op’t internet)

Darling, meet the Benz

Darling, terwijl je dit leest (toch tot een uur of vijf morgen – vrijdag – avond) zit ik in een Benz. Ik heb de keuze: een nieuwe CLS van minstens 60.000 euro, of het vliegend monster van 200.000 euro: de SLS AMG. Die SLS AMG is trouwens de opvolger van de fameuze McLaren SLR. Wat denk je, baby?

Samen met nog wat andere bloggers die ongetwijfeld ook niet zot genoeg zijn om een lening aan te gaan om die staaltjes van Duitse autotechniek & -technologie te bekostigen maak ik dus wat Waalse betonlagen onveilig. Don’t worry, we krijgen nog een slipcursus, kwestie van veilig naar huis te kunnen rijden met onze cheap ass Opels en Volkswagens.

BTW: doe gerust mee met de actie op http://clsstar.be, je kan er een jaar gratis rondrijden met een Mercedes CLS mee winnen!

Het was volle maan en dan lopen alle vrouwen wild

Het was vrijdag volle maan en rond die periode lopen alle vrouwen wild. De ene is dan compleet verloren en slecht gezelschap die een man best in haar hoekje laat zitten wil hij het strijdveld ongeschonden verlaten (voor zover dat nog mogelijk is, een verlies laat altijd zijn sporen na, no matter what you’re trying to win), de andere loopt dan compleet bronstig rond te springen op een rock ende-o roll feestje in het Leuvense, in girl next-door bloemetjeskleedje met diepe decolleté en al. Ze had gewone platte schoenen aan, zo van die ballerina-pantoffel-achtige dingen. Me dunkt veel handiger en minder pijnlijk dan hakken van tien centimeter die vergeefs bedoeld zijn om tot aan mijn vermoedelijk één meter tachtig hoge kin te geraken. Girls: don’t bother wearing those stylish heels, I can certainly appreciate the pragmatism (maar toch veel respect voor het vermeend vrijwillig pijn lijden!). Serieus, de middelvinger richting fancyness en het neen-zeggen tegen beauty-above-pain principe, ik word daar een klein beetje rupsig van.

Over rupsig gesproken: gisteren, de dag na vrijdag en dus nog een klein beetje volle maan, was het feest in Gent. Gaan eten met een goede vriendin en haar lief, met veel drank en gelach. Zo mag het elke keer wel zijn. In combinatie met schoon volk op en rond de dansvloer, en gepaste muziek (toch in de Maecht van Ghent, op Avenue L was het maar teleurstellende 80’ies muziek, al kan dat aan hoeveelheid champagne gelegen hebben) wordt een mens wel content.

Berusting, en genieten van de simpele dingen: meer moet dat niet zijn.

Ik blog dus ik ben

Vroeger stond hier meer persoonlijk gezever op. Enfin, gezever. Dat was serieus geschreven, maar ergens ook weer niet. En dan kwam er Twitter en werden mijn alter ego(‘s) en ikzelf daar ferm verslaafd aan en dan was er geen tijd meer om twee uur te spenderen aan een opiniestuk en bijhorende research, laat staan mooie zinnen te schrijven (en te herschrijven en dan weer te schrappen). Zodus: het bloggen viel wat weg en op den duur waren er meer delicious-samenvattingen (van dingen die ik die dag gelezen heb en/of later nog eens moet lezen) dan dat er genuine content te lezen viel.

Ondertussen ging het leven wel door hoor. Er werd afgesproken met maten en vriendinnen in Leuven, Brussel, Antwerpen en Gent, avant-premières bezocht en gebabbeld met regisseurs en figuurlijk grote actrices zoals Barbara Sarafian. Er werd gelachen met presentatrices die schoon van ver maar verre van schoon zijn en met andere dingen die ik ondertussen allang vergeten ben.

Er werd stiekem en minder stiekem met meisjes (18+ voor de slechte verstaander) gedanst. De ene had mooie, grote, blauwe ogen, de andere een geile kaaklijn. Raar hoe een kaaklijn geil kan zijn. De ene had grote borsten en kleedde zich als een halve sloerie met blote schouder, de andere ging iets meer geraffineerd gekleed. Er werden complimenten gevist en gegeven en gekregen. Er werd voor mij gekookt en ik kookte voor haar en het werd goed bevonden. Ik zette eighties plaatjes op voor hen, en er werd vrolijk gehuppeld en in de badkamer meegezongen. Als je lang genoeg kan spelen is het spel zelf bijna zo leuk als winst.

Er werd weer lustig met de wagen gereden, ook naar diep in Wallonië. Er werd vastgesteld dat er Vlamingen hun Waals lief naar ginder volgen en daar een gezapig leven leiden, temidden van allerlei groen. Er werden plannen gemaakt om iets gelijkaardig te doen, want de vastgoedprijzen swingen hier – euh – van de dansvloer recht de gordijnen in.

Er wordt tegenwoordig weer gelopen. Niet zo snel als ik het zou willen, maar dat mag ook niet verwonderen na twee maand inactiviteit (het was geleden van de 10k Gaston Roelants). Mijn tweetalige franstalige baas heeft me een tienwekendebutantenschema voor de marathon gegeven (ik heb vorig jaar de 20 km van Brussel gelopen, dus dit jaar gaan we voor de marathon), de eerste week zit er al direct een klepper van 20 kilometer in! We gaan dus eerst nog enkele weken opbouwen voor we aan dat schema beginnen.

Ik blogde niet, maar ik was wel.

Iets in de media

Een knappe vrouw die eigenlijk een kutjob in de media doet wordt uitgescholden voor slet en vuile hoer en wat nog allemaal. Sta maar eens om een uur ’s nachts voor de camera terwijl alleen maar alcoholisten, nachtwerkers en insomniacs aan’t loeren zijn.

Een wiskundig aangelegde kerel genie dat anderhalf jaar moeite gedaan heeft om een telsleutel te kraken wordt door een journalist (wat tot voor kort toch een respectabel beroep was) “wiskundefreak” genoemd. Ontcijfer maar eens zoiets cryptografisch.

Geen schaamte.

Tron: Legacy

Ik ben gisteren naar de première van Tron: Legacy geweest. Waarom België een maand achter liep op zo goed als de rest van de wereld: mij een raadsel! Anyhow, ik had semi-thematische boxers aan, en aan’t loket stond een Oostblok-geval en een Vlaamse (wél in thematische outfit) tickets te verschaffen in ruil voor uw naam. Convenient!

Tron Hom

Tron Hom

Tron Ladies

Tron Ladies

Ceci n'est pas Lady Gaga

Ceci n'est pas Lady Gaga

Een mens zou zo’n leren pakske nog graag beginnen zien. I mean, ’t is het innerlijk dat telt!

Over de film zelf: entertainend van begin tot einde (en hij duurt twee uur!). De film is in 3D, maar dat bracht volgens mij weinig toegevoegde waarde. De verhaallijn is goed (niet wow, maar gewoon goed) en de snelheid zit ook heel goed. Je merkt dat er veel gepikt is van andere films: scènes met epische “legers” à la Lord of the Rings, achtervolgingsscènes uit euh, ik weet niet goed welke film, auto rijden met een beest van een voiture à la Batman en Aliens, een beetje spiritualiteit, een soundtrack gemaakt door mannen met een visie, … Het is geen Vlaamsche film, want er kwamen geen blote borsten in voor, maar er is wel een kleine love story aanwezig. Voor elk wat wils dus!

Best. Sequel. Ever.

2010: the sequel

Deel 1 van mijn jaaroverzicht eindigde met een Lekker Wijf op de luchthaven, and guess what, deel 2 (zie hierboven) begint met datzelfde Lekker Wijf op de luchthaven! Verder ziet u

  • voor de eerste keer een Airbus A380 die opstijgt vanop EBBR,
  • hip camerawerk,
  • een blonde (!) Arabische buikdanseres in Libanon,
  • de zon,
  • part of the Lerkeveld crew,
  • een histerische rappara-roeper,
  • een DC10-style sitdown op het Blauer See festival in Duitsland (track: Reboot – Caminando),
  • een sigaret die aangestoken wordt voor een blondine die denkt dat ik voor Facebook aan het filmen ben,
  • een elektroknecht,
  • Ms Jackass,
  • Gehorschade Kollektiv dat Uphigh Collective – Blend (vocals by Delvis!) speelt op het einde van een feestje in de Brusselse Claridge,
  • Villa die hun edit van Anita Meyer – Why Tell Me Why spelen op Avenue L,
  • iets wat ik verdenk de Take That cover van Relight My Fire te zijn (again op Avenue L),
  • de trein naar Madrid,
  • een feest featuring Gehorschade Kollektiv in Spanje,
  • een hippe hotelkamer,
  • Casanova,
  • shooting from the hip,
  • Fredo van Villa en The Magician (ex-Aeroplane),
  • confetti,
  • een babe die sexy danst met de camera(man),
  • sneeuw (veel sneeuw!) en
  • een countdown.

2010 was de max (vooral off-camera)!

PS: Als er een deel 3 komt, dan zal het zijn met crappy footage taken with the BlackBerry.