Thatcher

Thatcher is dood. The Iron Lady. No more. Ik ben te jong om eigenlijk goed te beseffen wat ze voor de wereld betekende.

Op de VRT werd ze afgeschilderd als een rebel die haar eigen zin deed. Dat vind ik ergens wel leuk. Als je je leven laat leiden door anderen, dan kan je er maar beter meteen een eind aan maken. (Just kidding, doe wat je wil.)

In mijn geheugen ken ik Thatcher enkel van de Falklands-oorlog(en) met Argentinië (de Harrier vliegtuigen die konden blijven hangen in de lucht!) en die flauwe Urbanus mop waarbij hij een bus verf mee naar Engeland bracht, for the poor children (om de poort te schilderen, nvdr), aja, ’t was daar crisis he, aja.

Thatcher is gestorven als barones en zal een ceremoniële begrafenis krijgen. Rest in peace.

20 Things I Don’t Worry About But Should

Ik denk dat ik het via Peter Hinssen gevonden heb, deze post op de Vice blog over 150 dingen die slimme mensen zorgen baren. Altijd leuk, zo’n SWOT-analyse die focust op de T.

Enkele punten die mij opvielen:

  1. Punt 2:
    Black swan events, and the fact that we continue to rely on models that have been proven fraudulent. – Nassem Nicholas Taleb
  2. Punt 13:
    The dearth of desirable mates is something we should worry about, for “it lies behind much human treachery and brutality.” –David M. Buss, professor of psychology at U of T
  3. Punt 29:
    The rise of anti-intellectualism and the end of progress. “We’ve now, for the first time, got a single global civilization. If it fails, we all fail together.” –Tim O’Reilly, CEO and founder of O’Reilly Media
  4. Punt 30:
    We should worry about several “modern” States that, in practical terms, are shaped by crime; States in which bills and laws are promulgated by criminals and, even worse, legitimized through formal and “legal” democracy. – Eduardo Salcedo-albaran, Colombian philosopher
  5. Punt 39:
    “The diversion of intellectual effort from innovation to exploitation, the distraction of incessant warfare, rising fundamentalism” may trigger a Dark Age. –Frank Wilczek, MIT physicist
  6. Punt 40:
    We need institutions and cultural norms that make us better than we tend to be. It seems to me that the greatest challenge we now face is to build them. –Sam Harris, neuroscientist
  7. Punt 52:
    “What worries me is that we are increasingly enmeshed in incompetent systems, that is, systems that exhibit pathological behaviour but can’t fix themselves.” –John Naughton, Edge editor
  8. Punt 63:
    “As someone fairly committed to the death of our solar system and ultimately the entropy of the universe, I think the question of what we should worry about is irrelevant in the end.” –Bruce Hood, mondo-bummer
  9. Punt 68:
    That big data and new media will mean the end of facts. –Victoria Stodden, computational legal scholar, statistics professor
  10. Punt 69:
    That we will spend too much time on social media. –Marcel Kinsbourne, neurologist
  11. Punt 71:
    That the gap between news and understanding is widening. –Gavin Schmidt, NASA climatologist
  12. Punt 74:
    That we will get our hopes up for interstellar space travel, because it’s not going to happen. –Ed Regis, science writer
  13. Punt 78:
    That synthetic biology will spiral out of control. –Seirian Summer, lecturer in behavioral biology
  14. Punt 81:
    “We should be worried about online silos. They make us stupid and hostile toward each other.” –Larry Sanger, co-founder of Wikipedia
  15. Punt 94:
    “We should worry about losing lust as the guiding principle for the reproduction of our species.” –Tor Norretranders, science writer
  16. Punt 107:
    That aliens pose a danger to human civilization. –Seth Shostak, SETI astronomer
  17. Punt 108:
    That the role of microorganisms in cancer is being ignored by the current sequencing strategies employed by the medical community. –Azra Raza, M.D.
  18. Punt 110:
    “The illusion of knowledge and understanding that can result from having information so readily and effortlessly available.” — Tania Lombrozo, assistant professor of psychology
  19. Punt 122:
    Not population growth, but prosperity growth—the prospect of the entire world consuming resources like Americans and Westerners do. –Laurence C. Smith, geography professor
  20. Punt 134:
    That the brain is unable to conceive of our most serious problems. –Daniel Goleman, psychologist

 

Over het einde van Google

Ik stootte vandaag (via @martijnsss) op een artikel genaamd Kan Facebook het einde van Google betekenen?, gepost op DutchCowboys.nl.

Veel drama en shit (nou ja), omdat er iemand op TechCrunch er van uitgaat dat Facebook meer van u weet dan Google. Hier is de premisse waar ze uit de bocht gaan:

De Facebookdata staan toe een veel nauwkeuriger idee te krijgen van waar iemand echt in is geïnteresseerd; meer nog, Facebook weet met aan de werkelijkheid grenzende nauwkeurigheid waarin iemand écht geïnteresseerd is.

Pech voor mij dat ik niet alles op Facebook gooi. Verdeel en heers!

Ik heb meer nuttige links in Delicious zitten dan wat ik ooit op Facebook gegooid heb, hell, zelfs op Twitter heb ik meer links geshared dan op Facebook…

Bepaling van het exploratiemodel van scherp genagelde, zwartgrijs gekleurde gevleugelden op basis van hun excretiegedrag

Voor diegenen die een doctoraat willen halen maar geen inspiratie hebben: bestel wat piepjonge vethanen, laat ze los in in uwen hof (verdeel ze in groepkes en zet er sommige vrij op de gazon, sommige in een hoek, andere in dichte struikbegroeing, etc) en karteer de locatie van hun kakskes.

(ze gaan zo wel nooit echt vet worden.)

Een beetje over het waarom

Waarom ik probeer te stoppen met Twitter? Het antwoord op die vraag is meerledig, en enkele van die aspecten zal ik in deze post een klein beetje toelichten.

Eén aspect is dat ik te veel bezig was met Twitter. Ik was aan het wachten op iets (ik ben dit beginnen schrijven terwijl een Subversion update-commando bezig was, dat commando heeft er uiteindelijk 1 minuut 51 seconden over gedaan om 72 kBytes te downloaden…) en ik keek naar Twitter of er niks gezegd werd, puur uit bezigheidstherapie. Er moet veel gewacht worden in het leven: in de file, aan een rood licht, op de trein, op de bus, wachten tot de bus op je bestemming arriveert, …

Een ander aspect zijn de mensen. Je echte, fysisch sociaal netwerk van mensen die je kent en waar je wel eens mee op café gaat, of gaat eten. Na zo’n jaar of twee veel te veel op Twitter zitten, en ook naar Twunches, Barcamps, etc te gaan, leer je dus hopen mensen kennen. Maar echt, hopen. Met als gevolg dat de mensen die je daarvoor kende, helemaal verwaarloosd geraken. Of de mensen die je in het begin van je online leven hebt ontmoet, die zie je ook maar amper meer. (En da’s jammer, want dat zijn allemaal schatten van mensen)

Met als gevolg dat je eigenlijk shitloads aan oppervlakkige contacten hebt, maar geen diepgaande connecties met die mensen. En daar wil ik de komende weken en maanden iets aan doen.

Onzichtbaar

There is more to it than what meets the eye.

Er gebeurt veel in de wereld. Zoveel dat weinigen nog alles gezien hebben. Het draait dus om aandacht te pakken krijgen. Ik integreer alles op drie punten (en dan heb ik het over zelf aandacht geven, maar je zal merken dat het eigenlijk draait om aandacht krijgen – it’s called paying it forward):

  1. mijn twitterfeed met de dagdagelijkse ramblings en ontdekkingen van de mensen die ik volg. Staat eigenlijk constant open. Het is vrij zichtbaar als je daar iemand zijn nickname vermeldt, die mens ziet dat (tenzij hij er niet mee kan werken) en durft dan wel eens te reageren en te converseren met u. Maar dat wil dan ook wel zeggen dat iedereen eigenlijk in zijn “mention”-feed moet leven, in plaats van in zijn gewone timeline.
  2. Mijn feedreader, die tegenwoordig ook een sociaal netwerk blijkt te zijn, je kan er mensen volgen en zo de blogposts (nou ja, RSS-items) zien die zij delen met hun volgers. Zo blijk ik daar 70 mensen te volgen, maar dat is gewoon een extraatje. De hoofdmoot zijn de 631 RSS-feeds (vooral blogs), die dagelijks 200 posts op mij afvuren zonder dat ik elk van die 631 sites moet afgaan om te zien of ze iets nieuws online gegooid hebben. De feedreader haalt alles binnen, en zegt het mij wat nieuw is of wat ik al gelezen heb. Het Journaal van op tv, maar dan online en enkel over wat u interesseert.Vroeger ging men de bookmarks in de browser af, en als er iets nieuws was en ge vond het goed of ge had een opmerking, dan liet ge ne comment achter. Den auteur was content dat er iemand reageerde, en den commentator kon een link naar zijn eigen blog achter laten. Zo leerden de mensen elkaar kennen en begon het.

    Maar nu, met die Google Reader en al. Als ge iets goed vindt, dan deelt ge dat met uw 51 volgers in Google Reader en dan denkt ge dat ge den auteur een dienst bewezen hebt. Terwijl er nog die protected twitterfeed is met 2081 volgers, en een blog waar ge alles op kunt gooien, en delicious waar je echt alle goeie artikels bijhoudt. Maar dat gebeurt dus maar zelden, ’t moet al echt goed zijn en vooral: ge moet zelf moeite doen. En dan komt er nog eens bij dat de oorspronkelijke auteur niet gezien heeft dat ge het gedeeld hebt.

  3. Offline: buiten komen en praten met de mensen. Vragen stellen en luisteren. En dan weer vragen stellen. Maar hier is het lichtjes anders: mensen nemen u nogal gauw in vertrouwen en dat moogt ge niet beschamen. Online is dat wat anders, zo goed als iedereen zet online wat hij zelf wilt en daar is de kous dan mee af.Maar goed, offline dus. Mensen beseffen niet altijd dat ze heel wat vertrouwen krijgen. En dan praten ze, en praten ze maar. Er worden dingen gezegd waar je zelf geen weet van hebt. Er kan niet bevestigd noch ontkend worden. Voor merken is dat een groot probleem. Marketeers hebben daar zelfs geen vat op. Ze denken nu dat, met al dat (online) conversation (mis)management, alles onder controle is. Maar de offline communicatie tussen mensen, daar hebben ze nog steeds geen vat op.

Over een mislukt rollenspel in een veel te duur hotel

Dus, je bent een grote meneer van een grote internationale instantie, dikwijls ver van huis en moeder de vrouw kan niet altijd mee op je business trips. Zelf ben je zo goed als pensioengerechtigd, maar daar blijkt je libido nog lang niet aan te denken.

Op een dag (obligatory Kabouter Wesley reference) blijk je weer alleen in New York te zitten, in zo’n fancy zessterrenhotel 69 verdiepen boven 5th Avenue. Je hebt goesting en vraagt aan de maître d’hôtel achter een “gezelschapsdame”. Je beveelt de maître haar te zeggen dat ze gekleed moet zijn als meid en het ruwere werk niet mag schuwen.

In afwachting van haar komst, kruip je al maar onder de douche, kwestie van fris gewassen te zijn en zo. Chicks appreciëren hygiëne, dat heeft 50 jaar seksueel actief zijn je wel geleerd. Je komt uit je douche, half afgedroogd en daar blijkt je gevraagde meid te staan. De rest is geschiedenis.

PS: Give or take over 20 jaar zitten al die mensen op het dan equivalent van YouPorn hun lusten bot te vieren. En dan is dit mopje waarheid geworden:

During sex. I suddenly stopped and didn’t move. She: “What are you doing?” Me: “I’ve seen this on YouPorn, its called Buffering”