Gestopt met tweeten

Ik ben gestopt met tweeten, na 66.666 tweets. Symboliek is belangrijk.

’t Is niet simpel, echt niet. De kleinste onnozeliteit die ge ziet op straat wilt ge dedju online gooien. Waarom? Dat blog ik misschien later wel eens.

(ik heb vanavond tomatenplanten in de grond gezet, samen met mijn grootmoeder; en daarna DJ Shadow gaan zien in de Vooruit in Gent en daarna nog nen Duvel gedronken, dat heeft gesmaakt).

Over een mislukt rollenspel in een veel te duur hotel

Dus, je bent een grote meneer van een grote internationale instantie, dikwijls ver van huis en moeder de vrouw kan niet altijd mee op je business trips. Zelf ben je zo goed als pensioengerechtigd, maar daar blijkt je libido nog lang niet aan te denken.

Op een dag (obligatory Kabouter Wesley reference) blijk je weer alleen in New York te zitten, in zo’n fancy zessterrenhotel 69 verdiepen boven 5th Avenue. Je hebt goesting en vraagt aan de maître d’hôtel achter een “gezelschapsdame”. Je beveelt de maître haar te zeggen dat ze gekleed moet zijn als meid en het ruwere werk niet mag schuwen.

In afwachting van haar komst, kruip je al maar onder de douche, kwestie van fris gewassen te zijn en zo. Chicks appreciëren hygiëne, dat heeft 50 jaar seksueel actief zijn je wel geleerd. Je komt uit je douche, half afgedroogd en daar blijkt je gevraagde meid te staan. De rest is geschiedenis.

PS: Give or take over 20 jaar zitten al die mensen op het dan equivalent van YouPorn hun lusten bot te vieren. En dan is dit mopje waarheid geworden:

During sex. I suddenly stopped and didn’t move. She: “What are you doing?” Me: “I’ve seen this on YouPorn, its called Buffering”

Het betere vingerwerk

Vrijdagavond was het dat optreden van Triggerfinger, bovenop het MAS in Antwerpen. Toplocatie, topartiesten en topgezelschap. Een klein bommetje erop en een kwart van cool en lekker “online” Vlaanderen lag ergens in het water van de Antwerpse marina.

Triggerfinger kwam er spelen op uitnodiging van Red Bull, die mannen van de gevleugelde stallion en Formule 1 en andere extreme sports. Deze keer lanceerden ze Red Bull Mobile (en en passant ook Red Bull Roofs), iets zoals Mobile Vikings maar dan op het Mobistar netwerk.

In het filmpje hieronder heb ik Helmut Lotti een hoofdrol gegeven, maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat die daar kwam doen. Famous reality tv?

Het dak op

Het gebeurt niet alle dagen dat men vleugels krijgt en het dak op vliegt om te genieten van een zonsondergang, in gezelschap van een schone vrouw en het betere vingerwerk.

Bovenstaand dakoptreden van The Be Sharps (uit The Simpsons) is een regelrechte verwijzing naar het – volgens de overlevering – legendarische dakoptreden van The Beatles:

Druk

Ik heb vandaag

  • 48 minuten naar mijn werk gefietst
  • daar voor de eerste keer in 4 werkdagen niet vergaderd
  • wel schermen voor een nieuwe web app getekend
  • use-cases verfijnd
  • spaghetti gegeten
  • geluisterd naar een collega die naar dokters gaat om iets aan zijn overgewicht te doen maar daarin maar een schamele structurele steun krijgt, en in tegenstelling tot mij, niet zelf aan het bewegen gaat
  • geluisterd naar een collega die iets meent te kennen van trainen met hartslagmeters
  • nog eens dat van die schermen en use-cases gedaan
  • naar huis gefietst aan 60-70% van mijn maximale hartslag, ik heb er een uur over gedaan, maar ik zou wel meer vet verbrand hebben
  • een containerpark bezocht
  • meer dan een uur intervallen gelopen, net geen 10 kilometer afgelegd
  • naar muziek beluisterd in mijn feedreader (er was veel goede muziek!)
  • die muziek gedeeld op de fanpage van Gehörschade Kollektiv

Op vrijdag 15 april is het trouwens feestje in Leuven, ter ere van wat verjaardagen, 60.000+ tweets en gewoon omdat een mens af en toe moet feesten. Trouwe volgers van deze blog en de bijbehorende twitter-account (en van de andere DJ’s, check de event-page) zijn meer dan welkom.

Beat It Club 4 - Affiche by @musketon

Beat It Club 4 - Affiche by @musketon

 

Over keuzeverlamming en Sony Ericsson’s Xperia-lijn

(surprise helemaal vanonder!)

Als het over smartphones gaat, dan is er maar één referentie: Apple’s iPhone. Om de zoveel tijd lanceert Apple een nieuwe versie waarbij je maar kunt kiezen uit twee dingen: normaal of veel geheugen om muziek en video en al op te zetten. Je betaalt dan 640 euro of 750 euro. Makkelijke keuze.

Bij hun concurrenten zit dat anders: die doen aan zogenaamd marktonderzoek en besluiten dan dat iedereen een beetje vanalles wilt: de ene een smartphone aan 150 euro, de andere 300 euro, dan iemand 500 euro  en dan is de grens eigenlijk bereikt voor sane persons. Bij kapitaalkrachtige, semi-intelligente mensen met teveel tijd krijg je dan wel het volgend fenomeen: keuzeverlamming. Ze onderzoeken alle mogelijkheden, komen zot van de verschillende opties bij verschillende merken die hen iet of wat aanstaan waarbij het uiteindelijk gaat over een verschil van ochgotonzelieveneerdieaankleinekindjeskomt 100 euro en 3 megapixels meer of minder en ne flash die op niets trekt.

Zo had Sony Ericsson gisteren vier modellen gepresenteerd in de Brusselse Claridge:

  1. de Xperia neo
  2. de Xperia PLAY
  3. de Xperia pro
  4. en nog eentje de Xperia arc

Vier modellen, dat is op het randje he. De Xperia PLAY (met kleine letters blijkbaar) heeft een uitschuifbare Playstation controller in zich, terwijl de Xperia arc een kromming in zich heeft (logische naamgeving he ;-)) en voor de rest ongeveer hetzelfde is als de andere modellen (op het design na dan).

De Xperia pro heeft uiteraard een uitschuifbaar toetsenbord (maar de toetsen zijn van rubber, dus tactiel maar ook weer niet zo tactiel als bijvoorbeeld bij mijn BlackBerry) en de neo, ja, die is wel nieuw: HDMI 1.4 interface zodat je hem kan verbinden met je tv en de gemaakte HD filmpjes en foto’s kan tonen (dus van gsm naar tv) én met de afstandsbediening van je tv de gsm kan bedienen (dus van tv naar gsm, pretty neat!). Verder heeft ie ook DLNA, en dat is een standaard die draadloos automagisch connecteren van devices (zoals tv’s en smartphones) mogelijk maakt en tegenwoordig overal inzit, maar dikwijls een beetje “verbeterd” is door de fabrikant zodat ie enkel werkt met producten van zijn eigen merk. Niet zo bij Sony Ericsson. Hoera!

Drie dingen die ik mee naar huis wou nemen:

  1. de Xperia neo (of misschien toch de pro? I’m a keyboard sucker…)
  2. een witte leren zetel
  3. Alice Avery (zie hieronder, en volgens mij is ze Belgisch en niet Amerikaans ofzo, totally awesome maar wel wat autotune derin, da’s dan weer minder!)

(ge ziet van hier da’k overal “TM” bij “Xperia” ga zetten!)

(hier, Prince in Minneapolis, 1986)