Freaky Facebook

Freaky Facebook.

Eerder deze week stelde Facebook me voor of ik een van mijn ex-bazen kende. No shit Sherlock, tuurlijk ken ik die man! Maar ik heb een strict policy van geen collega’s op mijn Facebook te hebben. Ik deel er al 8u van de dag mee (voor de mensen die iet of wat kunnen tellen: dat is de helft van uw wakkere tijd), genoeg is genoeg. Meer gedachten had ik er van de week niet aan vuil gemaakt.

Tot daarnet op Twitter iemand zich afvroeg (i.c. @DeWortel, @sanaered en @JadisNoir) vanwaar die “vreemde” suggesties kwamen. No wat wild & educated guessing kwamen we erop uit dat Facebook dat zou doen op basis van het adresboek van de gsm waarop Facebook apps geïnstalleerd staan.

En dat allemaal om te groeien. Aja, want als ge op uw platform communicatie tussen mensen kunt verzilveren dan zijn ze meer geneigd om het te gebruiken. En als ze het nog goed vinden ook, dan raden ze het aan. En als ge per abuis professionele relaties in iemand zijn netwerk kunt injecteren, dan heb je een foothold in de enterprise (die move naar de $321 billion enterprise markt is blijkbaar niet zo evident). Kassa kassa! En de investeerders zijn tevreden.

Gunstig klimaat

Soms vraagt een mens zich af waarom politici niet communiceren met Slideshare.net. Het klimaat is er nochtans gunstig voor, er zijn zelfs concurrenten zoals Speakerdeck.com!

Allez, om het af te leren heb ik op Slideshare zelf (jaja!) wat slides gemaakt met de cijfers die minister Schauvliege in haar open brief van vanochtend in De Morgen vermeld heeft.

Pop-up Class voor startende ondernemers

Vanaf vanavond is het twee weken Pop-up Class voor startende ondernemers of mensen die overwegen om te starten. Elke avond zijn er vanaf 20u een paar talks van mensen die bezig zijn met ondernemen (of het ondersteunen ervan).

Het zal gaan over de ups maar ook over de downs van ondernemen. Ondernemen is meer dan met een Porsche onder uw gat rondrijden: het is bezorgd zijn over de cashflow van uw bedrijf, het is mensen moeten rekruteren maar niemand vinden die een culture fit heeft en daarom niet verder kunnen groeien, het is u zorgen maken over beloftes die ge gedaan hebt aan uw klanten terwijl een halfuur later blijkt dat uw toeleverancier toch niet op tijd kan leveren om uw droomproduct waar te maken.

Mocht u dat niet interesseren maar zijt ge per malheur wel in de buurt van de opera van Antwerpen (ingang langs de kant van’t Rooseveltplein): Pop-up Class heeft ook een lunch menu en een bar! Aanrader dus!

DSC_0022

Going the extra (s)mile

Halverwege juli mocht ik voor de eerste keer in mijn leven in business class vliegen. Het was met Brussels Airlines te doen, in het kader van hun party flights die ze voor Tomorrowland hadden ingelegd. Sommige vluchten waren speciaal ingelegd, met extra capaciteit en een DJ. Vrij uitzonderlijk dus. Het eten was iets specialer, de beenruimte een pak groter en de stinkende vetzak zat niet tegen jou maar een halve meter verder. Je kan je zetel kanten naar bed-vorm (pro-tip: niet doen als je een deur groot bent) en kijken naar een megagroot scherm. Pretty nifty! (Op deze vlucht was er geen stinkende vetzak te bespeuren.)

Nu, het allerbelangrijkste blijft toch wel het cabinepersoneel.

Machines rarely create vibes, people do. A smile goes a very long way.

DSC_0024

DSC_0048

DSC_0049

DSC_0056

DSC_0089

DSC_0147

 

Antwerpen

Toen ik klein was, woonde ik in twee landen tegelijkertijd. Tijdens de werkdagen in Soest – een stadje iets voorbij Dortmund – en in de weekends reden we op en af naar Baardegem – een shithole niet ver van Aalst.

Begin de jaren ’90 zijn we fulltime in België komen wonen en verhuisd naar een iets minder klein shithole. Enkele jaren later kwam de unief er en vertoefde ik in Leuven, een provinciehoofdstad maar eigenlijk niet meer dan een middeleeuws stadje dat nooit gedaan heeft waarvoor men het begrip “ruimtelijke ordening” heeft uitgevonden: ruimte creëren. Op het Martelarenplein, de Bondgenotenlaan en het Ladeuzeplein na is alles op elkaar gepropt. Zelfs het stromend water, de Dijle, is er met moeite 5 meter breed. Net genoeg om een Fiat 500 in te dumpen. Misschien heb ik de stad nooit echt goed leren kennen, mijn kot en campus waren in Heverlee. Soit.

Eenmaal afgestudeerd was ik een stuk mobieler. Op vier wielen bolde ik naar en door Brussel, Gent, Antwerpen, zelfs Luik en Hasselt. Ik wandelde er naar feestjes en afspraakjes (meestal in de versie zonder verkleinwoord), ik zag er kleine gebouwen, lelijke gebouwen, hoge gebouwen, indrukwekkende gebouwen. Ik zag er parken en pleinen. Maar er is geen enkele stad waar dat met een zekere zin voor properheid is gemaakt zoals in Antwerpen. De delen van Antwerpen zijn ruim. Je hebt er brede lanen en brede pleinen, gebouwen met een zekere zin voor bombastiek. De Schelde is geen leiding stromend water maar een deftige rivier waaraan je kan genieten van de zonsondergang of van zondagse technofeestjes zonder dat je de stad uit moet.

Misschien verhuis ik ooit nog wel eens naar Antwerpen.

(Oh, en Jimmy, laat mij eens embedden vanop Instantwerpen!)

Opiniestuk van Murielle Scherre in ZO

Over La Fille d’O, entrepreneurship en België

Ik weet mooie lingerie te appreciëren maar voor de rest ken ik er weinig van hoor. Dit weekend viel een opiniestuk van Murielle Scherre – zaakvoerder van belgisch lingerie-merk La fille d’O met een heel uitgesproken, no bullshit branding – te lezen in ZO, een maandblad uitgegeven door UNIZO.

Opiniestuk van Murielle Scherre in ZO

Ik vind de quote naast het opiniestuk wat jammer. De quote voelt negatief aan, is meer gezaag en afgunstig dan een oproep tot initiatief en ondernemerschap. “Lef tonen, er gewoon aan beginnen: dat is ‘ondernemen'” ware beter geweest. Maar daarom niet correct.

Een zaak beginnen, dat is niet zomaar in het duister springen. Je moet aan marktonderzoek doen, valideren of je product (al dan niet een dienst, wat typischer is voor België) en je business model wel steek houden en nog zoveel meer.* Liefst vooraleer je jezelf een loon uitkeert dat lager is dan wat een dopper zou verdienen. Maar goed, het is dan weer wel de normaalste zaak dat de werkgever als laatste aan de kassa passeert. Jammer genoeg beseffen wij Belgen dat niet.

Lef tonen, er gewoon aan beginnen: dat is ‘ondernemen’. – Murielle Scherre

Voor de volledigheid, een reclamefilmpje van La fille d’O:

* Een startup is een organisatie die op zoek is naar een business model dat op lange termijn kan overleven. Misschien heeft La fille d’O dat business model nog niet gevonden? Who knows, ik heb geen intern zicht en zou het an sich ook niet moeten hebben. :)

* (bis) Tools die je kunnen helpen bij die allereerste validatiestappen zijn het Business Model Canvas en het Value Proposition Canvas. Zij zouden je moeten leiden naar een product-market fit. En dus ook moeten vermijden dat je als zaakvoerder jezelf te weinig loon uitkeert. (Wat niet wegneemt dat de loonkosten in België hoger zijn dan elders in de wereld, maar ik denk dat de branding van La fille d’O sterk genoeg is om meer te vragen.)