Het Laatste Interview: JL Dehaene

In Humo nummer 3846/21 – 20 mei 2014 – staat er een afscheidsinterview met Jean-Luc Dehaene, afgenomen door Mark Schaevers, foto’s door Jelle Vermeersch.

image

Opmerkelijke stukken:

De man had empathie, maar enkel voor/bij mensen die hij persoonlijk kende.

Zijn voormalig huis had een grote tuin. Een mooie foto. Maar zijn appartement aan het kanaal had een film: de vliegtuigen, schepen op het kanaal, de auto’s op de ring,… Op zijn terras had hij een groentebak van 2 m x 60 cm. Tuinieren zal een uitlaatklep geweest zijn.

Over journalisten die hem afkraakten:

Dat heb ik gehad met Francis Van de Woestyne van La Libre Belgique, die mijn tafelmanieren gebruikte om me politiek te kraken, met Sus Verleyen, met Hugo Camps – briljante schrijvers, die eens ze aan het schrijven zijn, hun pen niet altijd onder controle hebben.

Over de werkomgeving:

Toen ik in de Lambermont gekomen ben, heb ik er alle schilderijen buitengezwierd en ben ik in de kelders van het Museum voor Moderne Kunst gaan zoeken naar werken uit die periode (van Rik Wouters en Permeke, nvdr). Guy Verhofstadt heeft ze daarna opnieuw buitengesmeten, maar dat vind ik perfect koosjer: het is belangrijk dat je een personal touch hebt in de lokalen waar je werkt.

Men zou zich kunnen afvragen welke diensten de voetbalcontacten van Dehaene allemaal geleverd hebben.

En iets waar ik soms ook mee te maken heb (om dan 3u na het gesprek een aha-moment te hebben): alzheimer voor namen en gezichten.

Dat is in de politiek een enorme handicap! Je moet technieken ontwikkelen om dat te ondervangen. Met Celie op stap gaan, was voor mij de belangrijkste techniek: zij herinnert zich iedereen. Je kan mensen ook de indruk geven dat je perfect weet met wie je spreekt, terwijl dat niet het geval is: dat is dikwijls gebeurd.

Over leiderschap (en het verschil tussen hem en Verhofstadt):

Je moet verder willen gaan dan de mensen spontaan zouden willen doen, maar als je te ver gaat volgen ze niet meer.

Weten hoe ver je te ver kan gaan.

Wat we nooit zullen weten (over de helden van vandaag, in een post Koude Oorlog maatschappij):

Misschien schrijf ik op een dag nog wel eens een klein boekje met tips hoe je vandaag zou kunnen doen wat de vakbonden vroeger deden.

Het ACW moet nu een link vinden met het nieuwe middenveld, met de sociale media: ze hebben evenveel moeite als de politici om daar hun weg te vinden.

Over relaties:

Het is ook weer tekenend voor het belang dat ik hecht aan dingen samen doen, in team werken.

Er is nog wat frappant over toplonen binnen bedrijven, en dat loonlasten verlagen een verschuiving naar belastingen op roerend of onroerend vermogen met zich meebrengt. Grotendeels belastingen op het kapitaal van de werkgevers dus.

Misstappen waarvoor hij begrip kan opbrengen:

Misstappen die iemand begaat omdat hij zich bedreigd voelt.

En dan zijn we terug waar we in het begin waren: bij empathie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s