Stripping Naked

Great storytelling. As great storytelling always does, it all starts with a build-up but in the end it all gets connected.

0:44 Amanda describes how she became eight feet tall.
2:08 She talks about getting harassed and yelled.
3:12 She describes what her band did after shows.
6:35 She talks about couch surfing vs. crowd surfing.
7:31 Amanda and her label fight over money.
7:48 A man gives her something that rocks her entire world.
9:05 They experience the most successful musical experiment in history.
10:30 Some Internet trolls try to take Amanda down a peg.
10:53 Amanda describes a semi-NSFW moment where she stripped naked.
11:32 She talks about what musicians used to be and what they’re becoming again.
13:09 People have been obsessed with the wrong question.

A New Way Of Running A Company

“For two years, Stirman managed a team at Twitter and never felt quite right about it. There was always the tension between being their boss and being their peer. He read all the ‘right’ books on management and took the advice to heart: don’t get too chummy, shield your team from anything they don’t need to know, ask them to identify roadblocks to progress, reward them all equally. He hated it.” – How Medium is building a new kind of company with no managers, First Round Capital

Ergens denk ik dat goede managers dat juist niet doen, dingen afschermen.

Het gaat vooruit

De tijd. Ze vliegt. Daarboven. Homer J Simpson zit erop. ‘t Zal niet lang meer duren. Verschillende huisjes storten in elkaar, dingen moeten heropgebouwd worden. Tabula rasa en dat soort dingen.

We feesten, maar niet meer ‘lijk de beesten. We worden wat ouder, alles moet trager maar dat gaat niet, want de tijd dringt. Vrienden moeten getroost, vrienden moeten bezocht, vrienden moeten gaan kamperen en gaan trouwen. Het is meerijden met de rollercoaster en met de armen omhoog “wiiiiiiiiiii” roepen, of eraf vallen.

Projecten en regels hier, feestgedruis en miserie daar maar au fontd is er niks: the big gaping void die ons eigen leven is, dat van mijn alter ego en mezelf. We worden gedreven door een honger naar mogen maken, mogen helpen en mogen liefhebben, een honger die wel eens groter kan zijn dan louter geliefd worden. Asymmetrie is een lelijk beestje, want iedereen gaat uit van het mooie symmetrie.

The Hunger

The Hunger by gapingvoid.com

Ik blog dus ik ben

Vroeger stond hier meer persoonlijk gezever op. Enfin, gezever. Dat was serieus geschreven, maar ergens ook weer niet. En dan kwam er Twitter en werden mijn alter ego(‘s) en ikzelf daar ferm verslaafd aan en dan was er geen tijd meer om twee uur te spenderen aan een opiniestuk en bijhorende research, laat staan mooie zinnen te schrijven (en te herschrijven en dan weer te schrappen). Zodus: het bloggen viel wat weg en op den duur waren er meer delicious-samenvattingen (van dingen die ik die dag gelezen heb en/of later nog eens moet lezen) dan dat er genuine content te lezen viel.

Ondertussen ging het leven wel door hoor. Er werd afgesproken met maten en vriendinnen in Leuven, Brussel, Antwerpen en Gent, avant-premières bezocht en gebabbeld met regisseurs en figuurlijk grote actrices zoals Barbara Sarafian. Er werd gelachen met presentatrices die schoon van ver maar verre van schoon zijn en met andere dingen die ik ondertussen allang vergeten ben.

Er werd stiekem en minder stiekem met meisjes (18+ voor de slechte verstaander) gedanst. De ene had mooie, grote, blauwe ogen, de andere een geile kaaklijn. Raar hoe een kaaklijn geil kan zijn. De ene had grote borsten en kleedde zich als een halve sloerie met blote schouder, de andere ging iets meer geraffineerd gekleed. Er werden complimenten gevist en gegeven en gekregen. Er werd voor mij gekookt en ik kookte voor haar en het werd goed bevonden. Ik zette eighties plaatjes op voor hen, en er werd vrolijk gehuppeld en in de badkamer meegezongen. Als je lang genoeg kan spelen is het spel zelf bijna zo leuk als winst.

Er werd weer lustig met de wagen gereden, ook naar diep in Wallonië. Er werd vastgesteld dat er Vlamingen hun Waals lief naar ginder volgen en daar een gezapig leven leiden, temidden van allerlei groen. Er werden plannen gemaakt om iets gelijkaardig te doen, want de vastgoedprijzen swingen hier – euh – van de dansvloer recht de gordijnen in.

Er wordt tegenwoordig weer gelopen. Niet zo snel als ik het zou willen, maar dat mag ook niet verwonderen na twee maand inactiviteit (het was geleden van de 10k Gaston Roelants). Mijn tweetalige franstalige baas heeft me een tienwekendebutantenschema voor de marathon gegeven (ik heb vorig jaar de 20 km van Brussel gelopen, dus dit jaar gaan we voor de marathon), de eerste week zit er al direct een klepper van 20 kilometer in! We gaan dus eerst nog enkele weken opbouwen voor we aan dat schema beginnen.

Ik blogde niet, maar ik was wel.

Fietsterrorisme

Ik zal al ver duizend kilometer van en naar mijn werk gefietst hebben (remember the car crash I conveniently walked away from back in August?). Het grootste deel daarvan gebeurt op een fietspad. Een fietspad, dat is een stuk van de weg voorbehouden voor fietsers. Denk ik.

Soms ook voor wagens die iets moeten lossen of geen parking vinden, of van de parking af willen rijden maar dat niet kunnen omdat niemand hen doorlaat op straat. En dan moet ik in de remmen (ergerlijk, want ik doe een _fysieke_ inspanning om eigenlijk zo snel mogelijk thuis of op mijn werk te geraken) of een ontwijkingsmanoeuvre doen (en dat is gevaarlijk maar soms ook wel leuk).

En dan zijn er de voetgangers die zich op het fietspad begeven. Meestal omdat er geen echt voetpad is, maar er zijn er ook die denken dat het fietspad ook telt als voetpad. Mij niet gelaten, maar dat ze toch minstens de oren op hun hoofd gebruiken. Ik denk dat ik veruit elke dag als een zot met mijn bel zit te rinkelen, van kilometers op voorhand (bij wijze van spreken, ajaaa), en dat die dove, instinctloze apen dat pas horen als ik op 5 meter van hun ben. Het verbaast mij dat “plotseling” voorbijrijdende fietsers nog niet in de hartaanvaloorzakenstatistieken zijn beland.

Niet dat ik zelf de regels zo heel mooi naleef hoor.

Ik fiets zonder helm (ik zit al 3 weken te zeggen dat ik er eentje moet gaan halen), wat niet zo verstandig is om het autoverkeer op vol vermogen te overleven. Op een ochtend volgde ik een rond punt (waar strikt genomen de fietsers voorrang moeten verlenen aan de auto’s, er staan zelfs haaietanden, maar de auto’s zien die haaietanden niet en stoppen dan) alwaar een Oostblokker (zo zag hij er toch uit ^^) kwam opgereden terwijl hij naar zijn vrouw en kleine aan het kijken was in de wagen. Als fietser is het dus belangrijk van oogcontact te houden.

Of dat pas aangelegde kruispunt waar de lichten verkeerd afgesteld staan, en de fietsoversteekplaatsen op niets trekken, en ik mij heel even als auto gedraag en zo veel sneller aan de juiste kant kan komen.

Of dat minder pas aangelegde kruispunt waar “ze” vergeten zijn van aan de rechterkant van de weg een fietsoversteekplaats te schilderen, maar wel een zebrapad. Als ik daar dus oversteek, en een afdraaiende auto rijdt mij aan, dan ben ik ongetwijfeld in fout. Maar’t is dat risico nemen, of stoppen, oversteken naar de linkerkant, daar oversteken volgens mijn richting, en terug oversteken naar de rechterrijkant. Don’t wanna do that.

Maar op zich vind ik het nog wel plezant dat fietsen. Ik denk dat ik op die twee maand toch een paar kilo’s kwijt ben geraakt, hoera!

Lessons learned after the day I could have died

Ik heb gisteren een ongeval gehad. Ik moest een tweevaksweg waarop een file stond op de rechterrijstrook (iets verderop moest geritst worden) oversteken. Na een tijdje liet een witte camionette me door. Op het moment dat ik stop om te kijken (een camionette is nu eenmaal niet doorzichtig) of er een auto afkomt, knalt (always go with a bang) een BMW mijn voorkant er half af.

Hieronder zijn enkele lessen die ik daarna geleerd heb:

  1. Nooit oversteken tussen een file, zelfs als er een camionette u doorlaat. (ik heb een uur na het ongeval wel een vrachtwagenchauffeur teken zien doen naar het tweede rijvak dat hij iemand ging doorlaten)
  2. Politie staat ook in de file (da’s niet zooo belangrijk, maar vijf minuten na de gebeurtenis doken ze al op in de file om het verkeer te regelen (ten gevolge van die werken verderop).
  3. Bel direct naar uw verzekeraar (in mijn geval Ethias) en laat hen een takelwagen opsturen (zit doorgaans – zelf controleren, op voorhand! – in uw polis) i.p.v. er zelf een op te bellen (dat kost u geld).
  4. Als het callcenter van uw verzekeraar u vraagt naar welke garage de takelwagen jouw auto mag brengen, vraag dan dat ze hem naar een door hen erkende herstellingsgarage takelen (dit heeft zijn gevolg voor de kostprijs van de herstellingen en de eventuele vervangwagen gedurende die herstellingen (die krijg je dus niet altijd onmiddellijk)).
  5. Vul uw aanrijdingsformulier in met de andere partij (de politie hielp ons). Dat wil niet zeggen dat ge akkoord moet gaan met wat ze voorstellen.
  6. Zorg ervoor dat ge aanduidt dat ge stilstond (tenzij ge echt 140 km/h reed), ge weet maar nooit dat het kan helpen.
  7. Controleer bij uw verzekeraar hoe hard uw bonus-malus stijgt bij een ongeval (of is dit universeel vastgelegd?). Kies op basis daarvan uw verzekeraar.
  8. Ga voor een volledige omnium, ook al kost het u 2000 euro per jaar. Je krijgt er alvast een vervangwagen voor (in recht of niet; check toch maar de algemene voorwaarden!).
  9. Carrossiers kunnen meer dan garagisten.
  10. Er bestaan mensen die wrakken opkopen (handig bij totaal verlies). Dit bedrag kan enkele duizenden euro’s bedragen (maar niet veel).
  11. Ga voor een job met bedrijfswagen. Dan heb je de dag erna een nieuwe.
  12. Ga met de fiets naar je werk.
  13. Ga met het openbaar vervoer naar je werk.
  14. Heb geen sociaal leven meer. (vooral dit gaat zwaar worden voor mij)
  15. Life goes on.

Wat ik me nog afvraag: kan ik mijn verzekeraar zijn beslissing aanvechten als hij mij aansprakelijk stelt?

Any car crash you can walk away from is a good one.

Any car crash you can walk away from is a good one.

Michel Daerden ontcijferd

Meneer de voorzitter, waarde collega’s,

we zijn ons al jaren bewust van het probleem van de vergrijzing, en dat ondanks de opeenvolgende regeringen het probleem onopgelost blijft. Ik ben akkoord. *gelach* Onopgelost blijft.

Als we bereid zijn ons werkelijk over dit probleem te buigen en het te bestuderen in z’n geheel, lijkt het mij niet goed, om overhaast te werk te gaan.

Dit zou immers weer kunnen leiden tot puur demagogische en electoralistische schijnoplossing. Sinds mijn aantreding heb ik contact opgenomen met de verschillende sociale gesprekspartners en verschillende vertegenwoordigers van onze ouderenverenigingen om te proberen de zaak af te ronden. Tot eind december, tot eind december werden er vele vergaderingen gehouden. De werkzaamheden zijn er goed gestart, en ik hoop van harte om in de komende weken een eerste tussentijds verslag te kunnen indienen bij de regering. Voor mij, voor mij, dit verslag zal een soort groen boek worden *applaus*, groen boek worden *gelach* dat hopelijk de goede vragen zal stellen. Ja, ik hoop dat. Ha. Aja. Het groene boek zal vervolgens onderworpen worden aan een brede discussie, die wat me betreft, wat me betreft, moet aanvangen in de verenigde commissies van de Senaat en de Kamer, als de voorzitter akkoord is. Aja, ik weet wat dat is. We zullen zien. Voorzitter: Als u mij dat vraagt. Aan het einde van deze brede discussies hoop ik, voor het einde van de eerste helft van 2010, tien he, een samenvattend verslag: wit boek, wit boek, wit boek, dat zal u zien, wit boek, te kunnen voorleggen aan de regering. Groen boek, en daarna wit boek. He. Dit zal ook dienen als vertrekpunt voor de discussie over het Belgische EU-voorzitterschap in de tweede helft van 2010. Dank u.

- Michel Daerden, Minister van Pensioenen en Grote Steden

De volledige context (en een al dan niet betere transcriptie van het antwoord van minister Daerden) vind je op de website van de Senaat.

Nu, ge kunt er mee lachen dat die mens daar zat stond (wat nog te betwijfelen valt), ge kunt u ook met de inhoud bezig houden en zeggen: “allez, hij en zijn medewerkers hebben toch een plan van aanpak, en ze zijn er mee bezig dat plan uit te voeren”.

Waarom stelt niemand zich de vraag waarom er alleen ouderenverenigingen gecontacteerd worden? Het zijn tenslotte de jongere generaties die de pensioenen gaan moeten betalen!

Neen, “we” lachen liever met de concepten van gekleurde boeken… Moammar al-Qhadafi, Libisch revolutionair leider, heeft in 1975 een Groen Boek uitgebracht waarin hij een maatschappijvorm beschreef die het midden houdt tussen kapitalisme en communisme. In’t algemeen zijn zo’n gekleurde boeken een verzameling standaarden of specificaties of visies. IBM heeft een ganse verzameling Redbooks. Een wit boek is volgens Google blijkbaar een typisch overheidsrapport.

Ik hoop dat 2010 een jaar wordt waarin we allemaal verder dan onze neus lang is proberen te kijken!