Karel De Gucht gaat op z’n bek

Eerder vandaag was er op het internet een verslag te lezen over de meest populaire bestandsformaten op het internet. Ja, soms val ik in herhaling. Blijkt dat PDF het populairste formaat is, ‘t is te zeggen: op HTML bestanden na kan je op het internet vooral PDF bestanden vinden.

Maar dan moet je de vraag stellen: worden die PDF’s allemaal wel gelezen, laat staan: gedownload? Blijkt uit een onderzoek van de Wereldbank van niet: 500 van de tussen 2008 en 2012 door hen gepubliceerde beleidsrapporten werden niet eens gedownload!

Verdeling van downloads van beleidsrapporten van de Wereldbank.

Verdeling van downloads van beleidsrapporten van de Wereldbank.

Ik vermoed dat er iets gelijkaardig aan de hand is met YouTube filmpjes over politiek. De meeste daarvan worden amper bekeken. Maar deze hier, die gaat misschien wel eens viraal durven gaan: Europees commisaris voor Handel Karel De Gucht gaat op zijn bek tijdens een kritisch interview over het TTIP akkoord tussen de VS en de EU.

Disruptie

(Ik schrijf deze tekst terwijl ik eigenlijk zou moeten bezig zijn met het uitschrijven van een volgende iteratie van het data science platform op’t werk.)

Bart De Waele schrijft op zijn blog over het digitale ijzeren gordijn opgeworpen door de Belgische Rechterlijke macht die innovatie hindert/zou hinderen. En hij maakt en passant wat reclame voor Heaven Can Wait, een (fantastisch) ecosysteem van de Cronos Groep dat digitale disruptie brengt. Misschien hebben we eerder wat disruptie nodig in de analoge wereld? Misschien moeten we beseffen dat digitale disruptie soms met analoge disruptie komt en dat anno 2014 nog steeds niet iedereen sterk, slim en/of flexibel genoeg is om zich aan te passen aan de toekomst die ons voorbij vliegt en dat voor die mensen dus safeguards geplaatst geweest zijn. Dat de focus van een startup als Uber ligt bij het veranderen van de wereld (duurdere huur van transport met wat klasse; ook al rijdt UberPOP je rond met een Citroën C3) terwijl de focus van de overheid ligt bij het beschermen van zijn ganse bevolking. Gesimplifieerd scenario:

  1. Disruptive entrepreneur komt in een markt wat innoveren.
  2. Andere spelers in de markt gaan failliet.
  3. Overheid betaalt meer werkloosheidsvergoedingen totdat de andere spelers een andere markt gevonden hebben.
  4. Disruptive entrepreneur klaagt dat hij te veel belastingen moet betalen.

In een opiniestuk voor Data News schrijft hij dan weer dat offline retailers geen schrik moeten hebben van de digitale disruptie die online retailers als Amazon, Bol en CoolBlue brengen. Ik wacht ondertussen bang af op de reactie van krantenwinkels, het Verbond van Snoepverdelers en de Handelsrechtbank van Mechelen op de komst van online disruptor snoepwinkeltje Zoet. Zouden ze popcorn verkopen?

(Wat mij betreft krijgt niemand steun, en hoeven startups zich te focussen op sales in plaats van subsidies. You don’t need to be subsidized nor funded with venture capital. En zorgen we ervoor dat mensen goed opgeleid zijn/kunnen worden om iets te kunnen betekenen voor potentiële klanten. Maar goed, ‘t is allemaal zo simpel niet. En ik heb niets van mezelf om reclame voor te maken, sorry. Tenzij ge een dj zoekt.)

A Little Poolparty Killed Nobody

Ik liep vandaag wat prematuur volwassen te wezen op Batibouw en belandde zodoende helemaal verloren gelopen bij de zwembaden. Eerder op de dag zat ik bij de sleutel-op-de-deur afzettersdienstverleners die u huizen met drie veel te kleine kinderkamers proberen aan te smeren. Bitch please, keep the kids, ik wil een zwembad op mijn eerste verdiep en daarna een kleine chillpartij op het terras.

Back of the envelope megalomania

Back of the envelope megalomania

100 in 4e

Het was tien na zes toen ik gisteravond de oprit van de ring opscheurde. Ik had Kavinsky’s Testarossa Autodrive opgelegd, kwestie van wat stoom te kunnen afblazen. De naald stond op 100 toen ik naar de vijfde versnelling schakelde.

Drie bochten verder was het file. Weer wachten. Altijd maar wachten, terwijl ik sneller wil gaan. Sukkel in het leven, koning in mijn hoofd.

Tijdens de middagpauze ontdek ik op Twitter dat Openminds een open data initiatief van de Vlaamse overheid, Open Data Form, host. Commentaren op aankondigingen zijn meer spam dan wat anders, en om de data te verkennen moet je zip-files downloaden. Een van de medewerkers was procesanalist voor het (een?) Peoplesoft project bij de Vlaamse overheid. Een andere zit in zoveel organisaties dat het allemaal maar rap rap moet gaan.

We rijden al honderd terwijl we nog in vierde zitten. Koning in ons hoofd, sukkels in het leven.

De zoveelste post over het journaille van vandaag

De vierde macht – de pers en media – is er om u te informeren en te entertainen. Vooral dat laatste blijkbaar, want Rik Van Cauwelaert – oude krokodil en al bijna tien jaar directeur bij Knack – laat uitschijnen dat het informeren niet meer is dan terug uitspuwen wat de journalisten te drinken gekregen hebben:

Maar de Belgische bevolking krijgt al jaren de waarheid niet meer te horen. En daar gaat een samenleving uiteindelijk aan kapot.

Sire, er is geen onderzoeksjournalistiek meer.

Hier, een linkje of twee voor de cijferaars:

God straft onmiddellijk

De afgelopen vierentwintig uur, in een notendop:

  1. een mail richting secretariaat per ongeluk naar de ganse blok verstuurd. Recall doesn’t work people. It. Just. Doesn’t. Work.
  2. Twee bloemenplantdinges met bijhorende potten gaan kopen. Niet genoeg geld meer op de zichtrekening (gotta spend less), gelukkig nog kunnen splitten over hard paper cash en de zichtrekening.
  3. PC banking van Argenta had wat weg van een Waalse werknemer.
  4. De ene bestemmeling van zo’n bloemenplantding had blijkbaar andere plannen dan gepland en was dus niet thuis.
  5. De andere bestemmeling van zo’n bloemenplantding was gewoon kranky en heb ik dus ook maar voor de deur gezet. There’s only so much I can do.
  6. Vijs in een achterband van de wagen. Gelukkig zijn er keizerlijke assistenten om mij uit de nood te helpen. En zit er in een Corsa een volwaardig wiel in plaats van zo’n klein geval.

When the game sucks: stop playing.

(gelukkig zijn er nog maten waar ge wél kunt binnenvallen)

Een beetje over het waarom

Waarom ik probeer te stoppen met Twitter? Het antwoord op die vraag is meerledig, en enkele van die aspecten zal ik in deze post een klein beetje toelichten.

Eén aspect is dat ik te veel bezig was met Twitter. Ik was aan het wachten op iets (ik ben dit beginnen schrijven terwijl een Subversion update-commando bezig was, dat commando heeft er uiteindelijk 1 minuut 51 seconden over gedaan om 72 kBytes te downloaden…) en ik keek naar Twitter of er niks gezegd werd, puur uit bezigheidstherapie. Er moet veel gewacht worden in het leven: in de file, aan een rood licht, op de trein, op de bus, wachten tot de bus op je bestemming arriveert, …

Een ander aspect zijn de mensen. Je echte, fysisch sociaal netwerk van mensen die je kent en waar je wel eens mee op café gaat, of gaat eten. Na zo’n jaar of twee veel te veel op Twitter zitten, en ook naar Twunches, Barcamps, etc te gaan, leer je dus hopen mensen kennen. Maar echt, hopen. Met als gevolg dat de mensen die je daarvoor kende, helemaal verwaarloosd geraken. Of de mensen die je in het begin van je online leven hebt ontmoet, die zie je ook maar amper meer. (En da’s jammer, want dat zijn allemaal schatten van mensen)

Met als gevolg dat je eigenlijk shitloads aan oppervlakkige contacten hebt, maar geen diepgaande connecties met die mensen. En daar wil ik de komende weken en maanden iets aan doen.