Disruptie

(Ik schrijf deze tekst terwijl ik eigenlijk zou moeten bezig zijn met het uitschrijven van een volgende iteratie van het data science platform op’t werk.)

Bart De Waele schrijft op zijn blog over het digitale ijzeren gordijn opgeworpen door de Belgische Rechterlijke macht die innovatie hindert/zou hinderen. En hij maakt en passant wat reclame voor Heaven Can Wait, een (fantastisch) ecosysteem van de Cronos Groep dat digitale disruptie brengt. Misschien hebben we eerder wat disruptie nodig in de analoge wereld? Misschien moeten we beseffen dat digitale disruptie soms met analoge disruptie komt en dat anno 2014 nog steeds niet iedereen sterk, slim en/of flexibel genoeg is om zich aan te passen aan de toekomst die ons voorbij vliegt en dat voor die mensen dus safeguards geplaatst geweest zijn. Dat de focus van een startup als Uber ligt bij het veranderen van de wereld (duurdere huur van transport met wat klasse; ook al rijdt UberPOP je rond met een Citroën C3) terwijl de focus van de overheid ligt bij het beschermen van zijn ganse bevolking. Gesimplifieerd scenario:

  1. Disruptive entrepreneur komt in een markt wat innoveren.
  2. Andere spelers in de markt gaan failliet.
  3. Overheid betaalt meer werkloosheidsvergoedingen totdat de andere spelers een andere markt gevonden hebben.
  4. Disruptive entrepreneur klaagt dat hij te veel belastingen moet betalen.

In een opiniestuk voor Data News schrijft hij dan weer dat offline retailers geen schrik moeten hebben van de digitale disruptie die online retailers als Amazon, Bol en CoolBlue brengen. Ik wacht ondertussen bang af op de reactie van krantenwinkels, het Verbond van Snoepverdelers en de Handelsrechtbank van Mechelen op de komst van online disruptor snoepwinkeltje Zoet. Zouden ze popcorn verkopen?

(Wat mij betreft krijgt niemand steun, en hoeven startups zich te focussen op sales in plaats van subsidies. You don’t need to be subsidized nor funded with venture capital. En zorgen we ervoor dat mensen goed opgeleid zijn/kunnen worden om iets te kunnen betekenen voor potentiële klanten. Maar goed, ‘t is allemaal zo simpel niet. En ik heb niets van mezelf om reclame voor te maken, sorry. Tenzij ge een dj zoekt.)

A Little Poolparty Killed Nobody

Ik liep vandaag wat prematuur volwassen te wezen op Batibouw en belandde zodoende helemaal verloren gelopen bij de zwembaden. Eerder op de dag zat ik bij de sleutel-op-de-deur afzettersdienstverleners die u huizen met drie veel te kleine kinderkamers proberen aan te smeren. Bitch please, keep the kids, ik wil een zwembad op mijn eerste verdiep en daarna een kleine chillpartij op het terras.

Back of the envelope megalomania

Back of the envelope megalomania

Waarom leren programmeren misschien toch niet zo’n goed idee is

Programmeren, dat is inderdaad wel praktisch als ge dat kunt. Maar geen programma zonder een verhaal. Liefst een verhaal zonder al te veel subplots en personages.1 En met een pointe. En iets dat de mensen begrijpen.

Beetje sneu voor de Britse director van Year of Code, Lottie Dexter, dat de interviewer haar verhaal niet begrijpt. Chance dat ze schoon ogen heeft.

(Ja, dat ik niet uitleg waarom leren programmeren misschien toch niet zo’n goed idee is, is wel een ferme plot-twist die ge niet zag aankomen he?)


1 Hoe simpeler het verhaal, hoe makkelijker je het kan uittekenen. Remember kids: if it sucks to draw it, it will suck to code it.

American Gangster

Ik was op een of andere manier beland bij een artikel over failliete Amerikaanse sportsterren, en over hoe belangrijk het is om je geld goed te beheren, en dat de clou van het verhaal zeer simpel is: minder uitgeven dan wat je hebt.

Klinkt simpel. Zeker als je het outsourcet naar iemand bij Wells & Fargo, die mens moet zijn cocaïne ook betalen.

In een van de artikels werd verwezen naar de decadentie in videoclips als die van Jay Z – Big Pimpin’ en van het een kwam het ander: ik belandde bij het album American Gangster. Hieronder in volle glorie te aanhoren.

Kijk, dat zijn wij!

Fascinerend & relativerend:

When NASA’s Juno spacecraft flew past Earth on Oct. 9, 2013, it received a boost in speed of more than 8,800 mph (about 7.3 kilometer per second), which set it on course for a July 4, 2016, rendezvous with Jupiter.

One of Juno’s sensors, a special kind of camera optimized to track faint stars, also had a unique view of the Earth-moon system. The result was an intriguing, low-resolution glimpse of what our world would look like to a visitor from afar.

The cameras that took the images for the movie are located near the pointed tip of one of the spacecraft’s three solar-array arms. They are part of Juno’s Magnetic Field Investigation (MAG) and are normally used to determine the orientation of the magnetic sensors. These cameras look away from the sunlit side of the solar array, so as the spacecraft approached, the system’s four cameras pointed toward Earth. Earth and the moon came into view when Juno was about 600,000 miles (966,000 kilometers) away — about three times the Earth-moon separation.

During the flyby, timing was everything. Juno was traveling about twice as fast as a typical satellite, and the spacecraft itself was spinning at 2 rpm. To assemble a movie that wouldn’t make viewers dizzy, the star tracker had to capture a frame each time the camera was facing Earth at exactly the right instant. The frames were sent to Earth, where they were processed into video format.

Stripping Naked

Great storytelling. As great storytelling always does, it all starts with a build-up but in the end it all gets connected.

0:44 Amanda describes how she became eight feet tall.
2:08 She talks about getting harassed and yelled.
3:12 She describes what her band did after shows.
6:35 She talks about couch surfing vs. crowd surfing.
7:31 Amanda and her label fight over money.
7:48 A man gives her something that rocks her entire world.
9:05 They experience the most successful musical experiment in history.
10:30 Some Internet trolls try to take Amanda down a peg.
10:53 Amanda describes a semi-NSFW moment where she stripped naked.
11:32 She talks about what musicians used to be and what they’re becoming again.
13:09 People have been obsessed with the wrong question.

100 in 4e

Het was tien na zes toen ik gisteravond de oprit van de ring opscheurde. Ik had Kavinsky’s Testarossa Autodrive opgelegd, kwestie van wat stoom te kunnen afblazen. De naald stond op 100 toen ik naar de vijfde versnelling schakelde.

Drie bochten verder was het file. Weer wachten. Altijd maar wachten, terwijl ik sneller wil gaan. Sukkel in het leven, koning in mijn hoofd.

Tijdens de middagpauze ontdek ik op Twitter dat Openminds een open data initiatief van de Vlaamse overheid, Open Data Form, host. Commentaren op aankondigingen zijn meer spam dan wat anders, en om de data te verkennen moet je zip-files downloaden. Een van de medewerkers was procesanalist voor het (een?) Peoplesoft project bij de Vlaamse overheid. Een andere zit in zoveel organisaties dat het allemaal maar rap rap moet gaan.

We rijden al honderd terwijl we nog in vierde zitten. Koning in ons hoofd, sukkels in het leven.

Get Lucky

It might seem disheartening, the fact that successful people probably owe more to luck than anything else, but only if you see luck as some sort of magic. Take off those superstitious goggles for a moment, and consider this: the latest psychological research indicates that luck is a long mislabeled phenomenon. It isn’t a force, or grace from the gods, or an enchantment from fairy folk, but the measurable output of a group of predictable behaviors. Randomness, chance, and the noisy chaos of reality may be mostly impossible to predict or tame, but luck is something else. According to psychologist Richard Wiseman, luck – bad or good – is just what you call the results of a human being consciously interacting with chance, and some people are better at interacting with chance than others. - via Survivorship Bias

Grenzen

Als designer wil je geen vrijheid. Zonder grenzen is het niet interessant. Dan kun je niet creatief zijn. Je hebt grenzen nodig, die je wilt overschrijden.

Kijk naar de vele regels in de Formule 1. Het gaat erom die regels goed te lezen en er dan een bocht rond maken. De Italiaanse manier van aanpakken, zeg maar. Meer nog, het is een strategische manier om in het leven te staan: proberen intelligenter te zijn dan de uitvinders van de regels. Je doet een slalom, zoals een skiër. Hoewel hij obstakels tegenkomt, gaat de slalomskiër almaar sneller. Dat is ook het leven van een designer. Het is ook een kwestie van temperament.

- Luc Donckerwolke, hoofd “Advanced Design” bij moedergroup Volkswagen en hoofdontwerper van Bentley, De Morgen – Economie & Opinie p.2 (zaterdag 14 september 2013)