The Great Gatsby

…at a time when The New York Times noted “gin was the national drink and sex the national obsession,” it is an exquisitely crafted tale of America in the 1920s… – About the book

Vleeskleurige bh’s

For the love of God and his men, vleeskleurige bh’s zijn zo goed als not done.

Ik liep gisteren rond in het mondaine Gent, en zag daar weer enkele schone vrouwen rondlopen die dachten dat mannen vleeskleurige bh’s niet opmerken in te diep uitgesneden decolletés. Doe liever een zwarte bh aan, da’s altijd stijlvol. Of doe eens zot en ne knalrode of fluogroen (we zien dat toch). Het hoeft niet eens een Marlies Dekkers te zijn!

Over een mislukt rollenspel in een veel te duur hotel

Dus, je bent een grote meneer van een grote internationale instantie, dikwijls ver van huis en moeder de vrouw kan niet altijd mee op je business trips. Zelf ben je zo goed als pensioengerechtigd, maar daar blijkt je libido nog lang niet aan te denken.

Op een dag (obligatory Kabouter Wesley reference) blijk je weer alleen in New York te zitten, in zo’n fancy zessterrenhotel 69 verdiepen boven 5th Avenue. Je hebt goesting en vraagt aan de maître d’hôtel achter een “gezelschapsdame”. Je beveelt de maître haar te zeggen dat ze gekleed moet zijn als meid en het ruwere werk niet mag schuwen.

In afwachting van haar komst, kruip je al maar onder de douche, kwestie van fris gewassen te zijn en zo. Chicks appreciëren hygiëne, dat heeft 50 jaar seksueel actief zijn je wel geleerd. Je komt uit je douche, half afgedroogd en daar blijkt je gevraagde meid te staan. De rest is geschiedenis.

PS: Give or take over 20 jaar zitten al die mensen op het dan equivalent van YouPorn hun lusten bot te vieren. En dan is dit mopje waarheid geworden:

During sex. I suddenly stopped and didn’t move. She: “What are you doing?” Me: “I’ve seen this on YouPorn, its called Buffering”

Red Light Talk

Het was boven op een berg dat er “fietsers afstappen” werd geboden. Toeval wou dat het verkeerslicht rood scheen en ik voet aan grond zette. Na de top komt de afdaling en reed er een roze rok met een Volkswagen Polo rond voorbij.

Iets verderop scheen het verkeerslicht weer rood. De roze rok stond vierde in rij, maar tot een gesprek kwam het niet. Na rode lichten komt groene schijn, er werd weer gefietst en gereden. Een witgeel monster reed traag op de autobaan, het moment was gekomen om een aanval in te zetten om het meisje met de roze rok toch maar een knipoog van nabij te kunnen werpen. Neus op het stuur en maar trappen en stoempen. De snelheid werd opgedreven naar een luttele 41 kilometer per uur maar ala, het witgele monster draaide af en de roze rok reed veel sneller dan 41 kilometer per uur rechtdoor.

Nog geen vijf kilometer verder hield een jongedame in een zwarte kleine wagen – vermoedelijk weer een Polo, maar ik was te zwaar onder de indruk van haar grote zonnebril en mooie, zwarte haren – het verkeer wat op. Ze keerde in’t midden van de baan en ik moest in de remmen voor een oldtimer. Moe van de inspanning voor de roze rok (van een chasse patate gesproken…) taffelde ik op’t gemak verder naar het volgende rode verkeerslicht.

Daar als eenzame fietser aangekomen duurde het niet lang vooraleer de zwartharige met de grote zonnebril naast mij kwam staan, haar raampje naar beneden deed en me met een hese, fransgeaccenteerde stem vroeg waar de Verbrande Brug stond.

Your milkshake is better than mine

Deze middag zat ik aan tafel met drie levenservaren mensen, in de meest rijke zin van die twee woorden. Het ging over koetjes en kalfjes maar vooral over on- en offline media en print en ook wel een beetje over Japanse porno. Kwestie van het wat spannend te houden (niet moeilijk met die kleine Japanse vrouwen :-]).

Niet dat ik daar allemaal veel van weet: ik moet me echt wel een bleuke gevoeld hebben want ik heb twee keer “ik ben er 26 maar binnenkort 27″ gezegd om toch maar een beetje gewicht in de schaal te leggen. En als ge er niet veel van weet, dan moet ge domme vragen stellen.

Eentje zoals “lopen die marketeers niet twee jaar achter?” terwijl dan blijkt dat die marketeers hun publiek effenaf twee jaar achter loopt. Veronderstellingen maken is altijd een risico nemen.

Zo hoorde ik vanavond iemand beweren dat een kind in het Franstalig onderwijs in Brussel 260 euro minder krijgt dan een kind in het Nederlandstalig onderwijs. Meteen viel de vraag: werd er rekening gehouden met het geld dat bijvoorbeeld het katholieke net in zijn scholen steekt?

Om maar te zeggen dat men vaak vergeet het domein, de context van een uitspraak goed te beschrijven en dat men daardoor dikwijls nodeloos met elkaar in ambras kan komen. En dat ge goed moet luisteren naar wat men zegt, kwestie van het goed begrepen te hebben.

(En praten over seks is leuker dan praten over politiek, maar dat wist u al.)

Hautain & mediocriciteit

We zijn geland en toegekomen in Hotel Hesperia, een vijfsterrenhotel ergens in Barcelona, ergens tussen de luchthaven en het centrum. De Hesperia Tower is groot, wel minstens 22 verdiepingen hoog. De lift roep je via een (capacitief en dus niet zo responsief) touchscreen waarop je het gewenste verdiep ingeeft. Het scherm toont dan welke van de vier liften je moet nemen. Innovatie maar geen perfectie.

Er werd gegeten. Gezien onze laattijdige aankomst konden we niet meeëten met de rest van de groep. Ook al werden er enkele tafels vrijgehouden in het hotelrestaurant, we mochten van het personeel niet meer mee. Geen erg, onze lieftallige gastvrouw nam ons mee naar de lobby alwaar we konden kiezen uit de kaart. Keuzeverlamming leidde naar de Tower Burger die zijn naam waarmaakte. De keuze van Jan leidde me naar rode wijn, een drank die ik stillekesaan wel kan appreciëren. Het dessert (chocoladetextuur met rode vruchtensmurrie) smaakte alvast beter dan wat de groep te eten kreeg (iets met chocolade, peer en nog iets anders).

Op de kamer staat een iPod-dock annex radiowekker van Philips. Zo’n nieuw model is alvast moeilijker in te stellen dan mijn 15-jaar oude radiowekker, maar goed, het is toch gelukt met ergens wat langer op te duwen dan ge nodig zou achten.

Zo’n vijfsterrenhotel, dat is traag draadloos internet, witte pantoffels en een badjas die twintig maten te klein zijn, een tv in de living en een HD tv in de slaapkamer, zodat ge in stereo LD blijkbaar naar gratis Lesbian Spank Inferno 5 kunt zien.

Over de liefde en de maag en misschien ook wel over lust

De liefde van de man gaat door de maag. Dat klopt. Geef mij veel en lekker eten en wat wijn en ge kunt mij zo goed als zeker krijgen die avond. Maar wat ik mij eerder vandaag afvroeg: werkt dat omgekeerd, bij de vrouwen, ook? En zo ja, welke gerechten of ingrediënten werken dan het best?

Tuurlijk, er is champagne en aardbei en plain old chocolate, maar het mag ook iets substantiëler zijn, niet? Een grapjas opperde van het met schoenen te proberen, maar daarvoor gooi ik niet genoeg met geld. Het zou ook maar taai zijn, niet? Serieuzere voorstellen waren sushi, penne met zalm, nog iemand durfde zelfs “iets vegetarisch” met wijn voor te stellen. Zou een gebrek aan vlees honger doen krijgen naar ander vlees?

(een echte wetenschapper zou dus experimenteren maar bij gebrek aan lief noch een overvloed aan gewillige slachtofferessen is een web 2.0 nerd als ik aangewezen op’t internet)

Darling, meet the Benz

Darling, terwijl je dit leest (toch tot een uur of vijf morgen – vrijdag – avond) zit ik in een Benz. Ik heb de keuze: een nieuwe CLS van minstens 60.000 euro, of het vliegend monster van 200.000 euro: de SLS AMG. Die SLS AMG is trouwens de opvolger van de fameuze McLaren SLR. Wat denk je, baby?

Samen met nog wat andere bloggers die ongetwijfeld ook niet zot genoeg zijn om een lening aan te gaan om die staaltjes van Duitse autotechniek & -technologie te bekostigen maak ik dus wat Waalse betonlagen onveilig. Don’t worry, we krijgen nog een slipcursus, kwestie van veilig naar huis te kunnen rijden met onze cheap ass Opels en Volkswagens.

BTW: doe gerust mee met de actie op http://clsstar.be, je kan er een jaar gratis rondrijden met een Mercedes CLS mee winnen!

Het was volle maan en dan lopen alle vrouwen wild

Het was vrijdag volle maan en rond die periode lopen alle vrouwen wild. De ene is dan compleet verloren en slecht gezelschap die een man best in haar hoekje laat zitten wil hij het strijdveld ongeschonden verlaten (voor zover dat nog mogelijk is, een verlies laat altijd zijn sporen na, no matter what you’re trying to win), de andere loopt dan compleet bronstig rond te springen op een rock ende-o roll feestje in het Leuvense, in girl next-door bloemetjeskleedje met diepe decolleté en al. Ze had gewone platte schoenen aan, zo van die ballerina-pantoffel-achtige dingen. Me dunkt veel handiger en minder pijnlijk dan hakken van tien centimeter die vergeefs bedoeld zijn om tot aan mijn vermoedelijk één meter tachtig hoge kin te geraken. Girls: don’t bother wearing those stylish heels, I can certainly appreciate the pragmatism (maar toch veel respect voor het vermeend vrijwillig pijn lijden!). Serieus, de middelvinger richting fancyness en het neen-zeggen tegen beauty-above-pain principe, ik word daar een klein beetje rupsig van.

Over rupsig gesproken: gisteren, de dag na vrijdag en dus nog een klein beetje volle maan, was het feest in Gent. Gaan eten met een goede vriendin en haar lief, met veel drank en gelach. Zo mag het elke keer wel zijn. In combinatie met schoon volk op en rond de dansvloer, en gepaste muziek (toch in de Maecht van Ghent, op Avenue L was het maar teleurstellende 80′ies muziek, al kan dat aan hoeveelheid champagne gelegen hebben) wordt een mens wel content.

Berusting, en genieten van de simpele dingen: meer moet dat niet zijn.

Ik blog dus ik ben

Vroeger stond hier meer persoonlijk gezever op. Enfin, gezever. Dat was serieus geschreven, maar ergens ook weer niet. En dan kwam er Twitter en werden mijn alter ego(‘s) en ikzelf daar ferm verslaafd aan en dan was er geen tijd meer om twee uur te spenderen aan een opiniestuk en bijhorende research, laat staan mooie zinnen te schrijven (en te herschrijven en dan weer te schrappen). Zodus: het bloggen viel wat weg en op den duur waren er meer delicious-samenvattingen (van dingen die ik die dag gelezen heb en/of later nog eens moet lezen) dan dat er genuine content te lezen viel.

Ondertussen ging het leven wel door hoor. Er werd afgesproken met maten en vriendinnen in Leuven, Brussel, Antwerpen en Gent, avant-premières bezocht en gebabbeld met regisseurs en figuurlijk grote actrices zoals Barbara Sarafian. Er werd gelachen met presentatrices die schoon van ver maar verre van schoon zijn en met andere dingen die ik ondertussen allang vergeten ben.

Er werd stiekem en minder stiekem met meisjes (18+ voor de slechte verstaander) gedanst. De ene had mooie, grote, blauwe ogen, de andere een geile kaaklijn. Raar hoe een kaaklijn geil kan zijn. De ene had grote borsten en kleedde zich als een halve sloerie met blote schouder, de andere ging iets meer geraffineerd gekleed. Er werden complimenten gevist en gegeven en gekregen. Er werd voor mij gekookt en ik kookte voor haar en het werd goed bevonden. Ik zette eighties plaatjes op voor hen, en er werd vrolijk gehuppeld en in de badkamer meegezongen. Als je lang genoeg kan spelen is het spel zelf bijna zo leuk als winst.

Er werd weer lustig met de wagen gereden, ook naar diep in Wallonië. Er werd vastgesteld dat er Vlamingen hun Waals lief naar ginder volgen en daar een gezapig leven leiden, temidden van allerlei groen. Er werden plannen gemaakt om iets gelijkaardig te doen, want de vastgoedprijzen swingen hier – euh – van de dansvloer recht de gordijnen in.

Er wordt tegenwoordig weer gelopen. Niet zo snel als ik het zou willen, maar dat mag ook niet verwonderen na twee maand inactiviteit (het was geleden van de 10k Gaston Roelants). Mijn tweetalige franstalige baas heeft me een tienwekendebutantenschema voor de marathon gegeven (ik heb vorig jaar de 20 km van Brussel gelopen, dus dit jaar gaan we voor de marathon), de eerste week zit er al direct een klepper van 20 kilometer in! We gaan dus eerst nog enkele weken opbouwen voor we aan dat schema beginnen.

Ik blogde niet, maar ik was wel.